Ojciec Pio o szatanie i fałszywym kościele

Kazanie na II Niedzielę Wielkiego Postu AD 2020

8 marca AD 2020 x. Rafał Trytek wygłosił kazanie w trakcie Mszy Świętej sprawowanej w Oratorium Świętego Jana Apostoła i Ewangelisty we Wrocławiu. W II Niedzielę Wielkiego Postu Kościół przypomina, jak jest cel walki duchowej Jego wiernych: Świętość, która skłania do drżenia, gdyż nikt nie może z Nią obcować bez szacunku i bojaźni Bożej. Oczywiście nie chodzi o to, aby bać się naszego Stwórcy jak okrutnego bożka. Jezus Chrystus jest przyjacielem wiernych, lecz przede wszystkim jest Bogiem, Zbawcą i Królem oczekującym powagi w wypełnianiu wskazanych nam zadań – karą dla nieposłusznych będzie wieczne potępienie.
Syn Boży może nam wiele wybaczyć, lecz świadomi, że grzech obraża Boga, a karą za grzech ciężki jest śmierć, musimy religię katolicką traktować śmiertelnie poważnie. Z naszą religią wiążą się zasady, których nie da się pogodzić z poddaństwem modernistycznej hierarchii. Aby pozostać katolikami i stać po stronie Chrystusa – wraz z Najświętszą Maryją Panną nienawidzącą każdej herezji – musimy zerwać ze wszystkimi, którzy sieją zamęt niczym wilki w owczych skórach. Więcej na www.legitymizm.org (Portal Legitymistyczny Organizacji Monarchistów Polskich).

Apostazja – Pachamama 2019

Bożonarodzeniowy koncert w Watykanie

"ANTIMODERNIST"

––––––––

Odkąd pan Bergoglio przejął ster w Watykanie konserwatyści i tradycjonaliści "kościoła – dzieła rąk ludzkich" są mocno doświadczani. Zaledwie dwa miesiące temu – na tak zwanym Synodzie Amazońskim – miało miejsce wiele pogańskich rytuałów, co natychmiast wywołało gwałtowne oburzenie. Wydarzenie to przeminęło oczywiście bez żadnych konsekwencji dla osób odpowiedzialnych i poszkodowanych, jakie w przypadku oburzenia moralnego zazwyczaj się pojawiają. Należy jednak odnotować: niektórzy tradycjonaliści wyciągnęli jakieś wnioski i odbyli jednodniowy post jako zadośćuczynienie za to bezeceństwo dokonane przez Bergoglio, co jednak wydaje się dość mizerne w obliczu tak prowokacyjnego bałwochwalstwa do jakiego doszło w Watykanie. I rzecz jasna nic się nie zmieniło pomimo jednodniowej, tradycjonalistycznej ekspiacji. Niemniej jednak tradycjonaliści ci są usatysfakcjonowani, ponieważ przynajmniej u nich, w ich małym tradi-świecie znów nastał porządek i po raz kolejny uratowali kościół. Jakież to proste w tradi-świecie!

Przy całym oburzeniu moralnym rzadziej poruszano fakt, że urządzanie lub zezwalanie na takie pogańskie obrzędy jest ciężkim grzechem przeciwko pierwszemu przykazaniu Bożemu. Najprawdopodobniej dlatego, że miałoby to zbyt dotkliwe konsekwencje. Taki akt bałwochwalstwa jest zawsze jednocześnie i bezdyskusyjnie apostazją, czyli odstępstwem od wiary katolickiej. Albowiem, dla katolika istnieje tylko jeden Bóg – Trójca Przenajświętsza, a wszystkie bożki pogańskie są demonami. Ktokolwiek więc zwraca się do demonów, siłą rzeczy odwraca się od prawdziwego Boga.

Pierwsi chrześcijanie nie rzucali ziarna kadzidła na cześć cesarza, by w ten sposób uznać jego boską godność. Lecz jeśli twój "papież" – co kuriozalne, członkowie "kościoła – dzieła rąk ludzkich" wciąż uważają pana Bergoglio za papieża ich "Kościoła" – staje się apostatą, bałwochwalcą, czcicielem demonów, to każdy katolik musi zadać sobie pytanie: czy ten człowiek nadal może być Następcą Jezusa Chrystusa, a organizacja, jakiej przewodniczy, Kościołem katolickim?

Przy takim publicznym akcie apostazji dla każdego, kto wciąż ma oczy do patrzenia, staje się zauważalne – tj. zupełnie oczywiste – że ta instytucja w Rzymie, która wciąż błędnie nazywana jest Kościołem katolickim, na mocy Boskiego Objawienia nie może być Kościołem katolickim, czyli Kościołem prawdziwego i jedynego Boga. Instytucję tę należy raczej nazwać sektą neopogańską, której członkowie są zawsze gotowi sami dopuszczać się bałwochwalstwa. Właściwie nie powinno to nikogo już dziwić. W końcu dlaczegóż neopoganie nie mieliby praktykować bałwochwalstwa – przy czym to bałwochwalstwo praktykowane przez neopogaństwo, jest jeszcze bardziej dziwaczne niż stare pogaństwo. W neopogaństwie starożytna wiara w bogów wymieszana jest bowiem z ezoteryzmem, okultyzmem i satanizmem.

Ostatecznie jedyną zaskakującą i spektakularną rzeczą podczas pogańskich uroczystości w Ogrodach Watykańskich i Bazylice Św. Piotra był beztroski, bezmyślny i radosny udział "kardynałów", "biskupów", "księży", "zakonnic", "zakonników" i świeckich w tych pogańskich rytuałach. Trzeba zupełnie obiektywnie skonstatować, że bałwochwalstwo stało się częścią "dobrego tonu" w "kościele – dziele ludzkich rąk" – ma już bowiem swoją tradycję. Wystarczy wspomnieć o Karolu Wojtyle, pseudonim "święty Jan Paweł II". Z jaką naturalnością brał udział w pogańskich rytuałach lub zezwalał na ich wykonywanie! Pozwólcie, że przypomnę wam najbardziej spektakularny przykład: w Indiach, na stadionie w New Delhi, pan Wojtyła w oficjalnym stroju i mitrze, przyjmuje na czoło znak "Tilak" od "kapłanki Sziwy" czyli tak zwanej "świętej nierządnicy", co jest niczym innym jak znakiem wdzięczności dla wyznawców Sziwy. Jest to obrzęd inicjacyjny, upamiętniający wielkiego propagatora głównej religii Indii. Dla każdego Hindusa ten gest pana Wojtyły był aktem publicznego odstępstwa od jego wiary. Z drugiej strony tak zwani katolicy z "kościoła – dzieła rąk ludzkich" po prostu zignorowali ten fakt i zachowali się, jak gdyby nic się nie wydarzyło. Dlaczego miałby się ktoś teraz denerwować kilkoma statuetkami Pachamamy i związanymi z nimi paroma pogańskimi rytuałami? Czyż nie jest prawdą, że po tzw. Vaticanum II wszystkie religie są drogami zbawienia, a zatem są mniej lub bardziej dobre i właściwe?

Apostazja – Pachamama 2019

Pomimo oczywistości posoborowego chaosu w "kościele – dziele rąk ludzkich" konserwatyści i tradycjonaliści jakoś nie potrafią po prostu uznać tych faktów i wyciągnąć z nich niezbędne wnioski. Raz po raz muszą się z ich powodu moralnie oburzać, inaczej nie czują się komfortowo. Stało się to oczywiste, gdy powtórzono taki pogański rytuał podczas zeszłorocznego "koncertu bożonarodzeniowego" w auli "Pawła VI".

Aula "Pawła VI" dysponuje miejscami siedzącymi dla 6327 osób, stojących może pomieścić do 25 000, a świąteczny koncert w Watykanie jest znaczącym wydarzeniem w kalendarzu watykańskim. W koncertach występują międzynarodowi muzycy i gwiazdy, a od 1993 roku emitowany jest przez wiele stacji z całego świata. Jest więc coroczną, doniosłą mega imprezą medialną! Wprawdzie Bergoglio osobiście trzymał się z dala od koncertu, ale był przynajmniej na krótko obecny, przy powitaniu.

Podczas koncertu – ku zaskoczeniu wszystkich artystów i gości – na scenie pojawiła się amazońska Indianka i wygłosiła zupełnie nie-bożonarodzeniową katechezę na temat naturalistycznej religii Pachamamy, którą natychmiast połączyła z praktycznym zastosowaniem. Watykanista Marco Tosatti zrelacjonował to następująco:

"W wigilię narodzenia Jezusa Chrystusa mogliśmy zobaczyć Indiankę (z Ameryki Łacińskiej), która zaczęła instruować wszystkich – prałatów, biskupów, publiczność, prezentera i telewizyjną widownię – jak krzyżować ręce na piersiach w pewnego rodzaju rytuale, jakiego raczej nie wykonali pasterze wezwani do szopki przez anioła. A dlaczego właśnie tak? Ponieważ, jak wyjaśniła Indianka: «Odczujecie silną wibrację. To serce, wasze serce, ale także serce Matki Ziemi. Po drugiej stronie, tam, gdzie panuje cisza, jest duch. Duch, który pozwala usłyszeć przesłanie Matki. Dla nas rdzennych mieszkańców, Matka Ziemia – Hicha Gueia jest wszystkim. Ona jest Matką, która daje nam pożywienie, świętą wodę, rośliny lecznicze. My natomiast składamy Ziemi w darze na jej cześć: łożysko i pierwsze włosy, które ścięliśmy. Dla nas Matka Ziemia ma fundamentalne znaczenie. Nasz związek z nią jest stały, jak odczuwanie pulsu lub jak bicie serca»".

Na filmiku można faktycznie zobaczyć, jak wszyscy obecni – "prałaci", "biskupi", dziennikarze i cała publiczność – na polecenie kobiety krzyżują ręce na piersi i wykonują wraz z nią opisany, pogański rytuał! Nie do wiary – chciałoby się powiedzieć. Zastanówmy się co by na to powiedziano 70 lub 80 lat temu! Gdyby taki teatr miał miejsce podczas świątecznego koncertu w Watykanie, co by pomyślał przeciętny katolik? Pomyślałby: co za stek bzdur! Czy oni wszyscy poszaleli? Jestem katolikiem i czczę trójjedynego Boga, Stwórcę nieba i ziemi, nie czczę Matki Ziemi, której składają w ofierze "łożysko i pierwsze włosy, które ścięli"!

Natomiast Marco Tosatti pyta skonsternowany: "Czy to właściwe, żeby w Wigilię Bożego Narodzenia w Watykanie, w transmisji telewizyjnej emitowanej na cały świat, kobieta uczyła biskupów «odczuwania ducha, który pozwala usłyszeć przesłanie Matki Ziemi», co to właściwie jest?". Odpowiedź na pytanie jest prosta i jasna: to najgłupszy rodzaj neopogaństwa! "Prałaci", "biskupi", "księża" i cała publiczność wyglądają jak dzieci w wieku przedszkolnym postępujące zgodnie z instrukcjami przedszkolanki.

Teraz ktoś mógłby zabrać głos i zaoponować, że być może osoby odpowiedzialne nic o tym nie wiedziały, tak samo jak rzekomo mogły nie wiedzieć w czasie Synodu Amazońskiego, co właściwie przedstawia ta osobliwa statuetka obnażonej kobiety w ciąży, ciągle obnoszona i wszędzie obecna. Ponieważ koncert został nagrany już 14 grudnia, było dziesięć dni na ukrócenie skandalicznego promowania Pachamamy i tego rytuału. Oczywiście nic takiego się nie wydarzyło, dlaczegóż miałoby się coś wydarzyć? Dlaczego pan Bergoglio miałby się troszczyć o konserwatywne alibi?

Ostatecznie zastanawianie się nad tym jest całkowicie jałowe, ponieważ Bergoglio już powiedział w związku ze skandalami na tak zwanym Synodzie Amazońskim, że całe to wydarzenie nie ma nic wspólnego z bałwochwalstwem. Cóż – Roma locuta, causa finita! Maksyma ta w nieco luźniejszym tłumaczeniu i po dostosowaniu do języka Bergoglio oraz sytuacji w "kościele – dziele rąk ludzkich" brzmiałaby: Tako rzecze Franio, i po sprawie. Po cóż wszystkie te bełty na tango Franka czy jego bałwochwalstwo?

Przyzwyczajanie się do kultu demona

Co właściwie uderza w całym tym watykańskim i tradycjonalistycznym teatrze? Po raz kolejny uderza przerażający brak znajomości historii, ten całkowity defekt pamięci. Przy czym "pamięć" oznacza coś więcej niż tylko wspomnienie. Dla katolika pamięć jest żywą obecnością tradycji, na podstawie której dokonuje osądu i potępia. Przerażające jest to, że katolik – który może również uważać się za "tradycjonalistę" – nie może już wyraźnie osądzać ani potępiać kwestii dotyczących wiary. Są to oznaki skarłowaciałego lub zgoła martwego już zmysłu wiary. Konsekwencją tego jest z kolei to, że treść wiary, doktryna, nie jest już uważana za tak ważną i dlatego łatwo ją zepchnąć na bok. Do tego dochodzi fakt, że działania sprzeczne z wiarą nie są już uznawane za takowe i dlatego nie są już zdecydowanie i wyraźnie odrzucane. Człowiek w końcu przyzwyczaja się już do tych wszystkich braków, owszem, przywyka już do spraw demona, tak że ​​coraz bardziej jest gotowy sam dokonać bałwochwalstwa.

Audiencja u starodawnego węża

Bożonarodzeniowy koncert w Watykanie byłby odpowiednią okazją do ponownego zwrócenia na to uwagi. Jakże konieczne jest to w świecie, do którego demony powróciły i teraz dominują w coraz większej liczbie dziedzin życia! Gdy tylko przyjrzymy się uważnie zdjęciom Bożonarodzeniowego koncertu w Watykanie, tło natychmiast przyciąga wzrok. Jakie jest tło, jaka jest sceneria koncertu?

Dla przypomnienia: "Koncert Bożonarodzeniowy" odbył się w auli "Pawła VI". Mason Giovanni Battista Enrico Antonio Maria Montini alias "Paweł VI" przez cały świat błędnie uważany za papieża Kościoła rzymskokatolickiego, wyznaczył Piera Luigiego Nerviego w 1964 roku, do zbudowania sali audiencyjnej na obrzeżach Watykanu. Prace rozpoczęły się w 1966 r., a budynek został "zainaugurowany" 30 czerwca 1971 r.

Jeśli się spojrzy na budynek, nie można powstrzymać zdumienia, ponieważ ta sala wygląda jak głowa węża zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz! Dach z zewnątrz przypomina łukowatą głowę gada, okna po bokach jako oczy, a także pokrycie dachu przypomina łuski. Jeśli wejdzie się do środka, wnętrze całkowicie odbiera mowę. Widzimy groźną głowę węża z otwartym pyskiem! Powyżej łuskowaty dach, który od wewnątrz wygląda jeszcze bardziej złowieszczo i sugestywnie niż z zewnątrz, dwa owalne okna reprezentują oczy – a scena wygląda jak otwarty pysk z dwoma kłami, które tworzą dwa nieco zakrzywione filary po lewej i prawej stronie sceny. Do tego dochodzi jeszcze dostęp do sceny z widowni podobny do wystawionego języka!

Podczas audiencji "papież" "kościoła – dzieła rąk ludzkich" stoi lub siedzi w pysku jadowitego węża, który patrzy na obecnych gości groźnym spojrzeniem, jakby chciał ich pożreć przy nadarzającej się okazji. "Papież", który powinien być przedstawicielem naszego Pana Jezusa Chrystusa, wabi swoich gości z całego świata – skradając się jak jadowity wąż, lecz nieubłaganie – do kultu węża, do kultu szatana!

Lecz robi się jeszcze bardziej przerażająco. Przy katechezie o Pachamamie podczas "koncertu bożonarodzeniowego" przykuwa uwagę rzeźba w tle sceny auli, która wygląda jak niesamowity duch. Oficjalnie mówi się, że przedstawia Zmartwychwstałego. Twórca rzeźby, Pericle Fazzini, wyjaśnia: "Postanowiłem przedstawić Zmartwychwstanie Chrystusa w dużym gaju oliwnym, tym spokojnym miejscu jego ostatnich modlitw. Chrystus powstaje z krateru, który otwarła bomba atomowa: okrutna eksplozja, wir przemocy i energii".

Przemieniło się to w makabryczne wyobrażenie – właściwie kogo? Wielu widzów twierdzi, że jeśli spojrzeć na osobliwą głowę makabrycznej rzeźby z pewnej perspektywy, można dostrzec głowę węża. Inni są przekonani, że rzeźba wcale nie przedstawia Zmartwychwstałego, lecz Bafometa, Diabła! I rzeczywiście, przyglądając się bliżej i bardziej uważnie, widać, że to Bafomet – a "krater..., który otworzyła bomba atomowa" jest wejściem do piekła. Teraz nikt nie będzie w stanie zaprzeczyć, że tylko Bafomet pasuje w tej auli węża, a dokładnie, do rzeźby w pysku węża. Ponadto pasuje do tego bogini-wąż regionu andyjskiego "Pachamama", która jako kazirodcza pogańska bogini, jako "matka kosmosu" poślubia swojego syna.

Łatwo sobie wyobrazić, jak się czuli goście, słuchając świątecznego koncertu w wielkiej sali, bez ani jednego krzyża i bez żadnego chrześcijańskiego znaku, za to pod wejrzeniem węża i Bafometa, samego szatana – po tym, jak czule związali się z pogańską boginią i matką kosmosu, ponieważ, jak słyszeliśmy: nasz związek z nią jest stały, tak jak czuje się tętno, jak czuje się serce.

Mimowolnie pojawia się pytanie, dlaczego żaden z gości nie wstał i nie wyszedł? To bardzo proste, ponieważ wszyscy są neopoganami i już nie są katolikami!

https://antimodernist.net/2020/01/12/vatikanisches-weihnachtskonzert/ (1)

Z języka niemieckiego tłumaczyła Iwona Olszewska

–––––––––––––––

Przypisy:

(1) Por. 1) Ks. Anthony Cekada, a) Tradycjonaliści, nieomylność i Papież. b) Czy ekskomunikowany kardynał może zostać wybrany na papieża? c) Bergoglio nie ma nic do stracenia... zatem sedewakantystyczna argumentacja musi się zmienić. d) Msza w jedności z "piratem-«papieżem»": kilka zagadnień. e) "Stanowisko Bractwa" jako surogat Magisterium. f) Wyznanie modernistycznej herezji pseudopapieża bałwochwalcy ("Papa Pachamama").

2) Bp Donald J. Sanborn, a) Herezja i bluźnierstwo Bergoglio: "Bóg pragnie pluralizmu religii". b) Poza Kościołem nie ma zbawienia. c) Heretyckie bluzgi Bergoglio w Maroko. d) Jawna herezja dotycząca ewolucji dogmatu.

3) Ks. Benedict Hughes CMRI, a) Kult człowieka. b) Neopapież – fałszywy papież. c) Zaniechanie potępienia: Bergoglio zaniedbuje obowiązek potępienia zła. d) Sedewakantyzm: jedyny logiczny wniosek. e) Farsa Vaticanum II. Rzetelna ocena soboru po pięćdziesięciu latach. f) Nowa praktyka "dialogu". Duch apostolski zniszczony przez Vaticanum II. g) Pożegnalne słowa do swoich kapłanów. O spuściźnie Benedykta XVI. h) New Age, Nowa Religia. i) A on znowu swoje! Bergoglio wywołuje zgorszenie wśród katolików nonszalanckim podejściem do małżeństwa. j) Papież Pius XII – w pięćdziesiątą rocznicę śmierci. k) Marcin Luter. Życie i dziedzictwo arcyheretyka. l) "...ale nas zbaw ode złego...". Czy modernistyczny kościół jest w stanie wyrzucić diabła? m) Franciszek-Bergoglio znowu atakuje! Pokaz dwulicowości Vaticanum II.

4) "Traditio", Franciszek-Bergoglio w Ogrodach Watykańskich przewodniczy pogańskiej ceremonii ku czci "Matki Ziemi".

5) Jérôme Bourbon, a) Paweł VI: święty w niebie czy pachołek piekła? b) "Synod o rodzinie": błogosławieństwo udzielone cudzołóstwu! c) Pięćdziesiąt lat "nowej mszy": półwiecze kataklizmu.

6) John Kenneth Weiskittel, a) Jan Paweł II i voodoo. b) Trzecie oko Wojtyły. Pielgrzymka Jana Pawła II do Indii. c) Wolnomularze a kościół soborowy. d) Akta Bugniniego. Analiza przewrotu w Kościele.

7) Patrick Henry Omlor, a) Zbójecki Kościół. b) Jan Paweł II Apostata. c) Anna Katarzyna Emmerich o "nowym kościele".

8) Kongregacja Św. Inkwizycji, Wyznanie Wiary dla heretyków przechodzących na łono Kościoła katolickiego.

9) Ks. Walenty Gadowski, Nauka Kościoła. Wybór orzeczeń dogmatycznych Kościoła katolickiego i jego praw kanonicznych.

10) Św. Franciszek Ksawery, Modlitwa o nawrócenie pogan.

11) Bp Henryk Przeździecki, Monizm.

12) Bp Michał Nowodworski, a) Wiara i rozum. b) Liberalizm. c) Chrystianizm w walce z poganizmem. d) Chrystianizm i materializm. e) Bałowochwalstwo. f) Życie chrześcijańskie.

13) Ks. Kevin Vaillancourt, Pogaństwo nadal niepowstrzymanie szerzy się w modernistycznym Neokościele.

(Przypisy i ilustracje od red. Ultra montes).

 

( PDF )

© Ultra montes (www.ultramontes.pl)

Cracovia MMXX, Kraków 2020

POWRÓT DO STRONY GŁÓWNEJ:

Dzisiejsza Liturgia

J 8:21-29
Onego czasu mówił Jezus do rzesz żydowskich: «Ja odchodzę, wy zaś szukać mnie będziecie i pomrzecie w grzechu waszym. Dokąd ja idę, wy pójść nie możecie». Mówili tedy żydzi: «Czyżby się miał zabić, że mówi: Dokąd ja idę, wy pójść nie możecie?» I mówił im: «Wy jesteście z niskości, a ja z wysokości: wy jesteście z tego świata, a ja nie jestem z tego świata. Dlatego wam powiedziałem, że pomrzecie w grzechach waszych: jeśli bowiem nie uwierzycie, żem ja jest, pomrzecie w grzechu waszym».
Mówili mu tedy: «Któżeś ty jest?» Rzekł im Jezus: «Jam jest początek i tak mówię do was. Mam o was wiele do mówienia i sądzenia, a Ten, który mię posłał, godzien jest wiary. I to, co od Niego słyszałem, głoszę na świat». I nie rozumieli, że Boga nazywał Ojcem swoim. Rzekł im tedy Jezus: «Gdy podwyższycie Syna Człowieczego, wtedy poznacie, żem ja jest i że sam z siebie nic nie czynię, ale to mówię, czego mnie nauczył Ojciec. Ten, który mię posłał, jest ze mną i nie zostawił mnie samego, bo ja zawsze czynię to, co się Jemu podoba».
R. Chwała Tobie, Chryste.
S. Niech słowa Ewangelii zgładzą nasze grzechy.

Instrukcja z roku 1791 wciąż żywa

Indefectibility & Vatican II

kazanie na 2 Niedzielę Wielkiego Postu

Antychryst i jego "papież".

Ojca E. Sylwestra Berry’ego Komentarz do Apokalipsy św. Jana

Według opinii wybitnego, dwudziestowiecznego badacza Pisma Świętego, o. E. Sylwestra Berry’ego, rozdziały 12 i 13 Apokalipsy św. Jana przepowiadają uzurpację papieskiego tronu przez fałszywego proroka Antychrysta, skutkującą wielkimi udrękami, jakie miały spaść na Kościół katolicki. O. Berry wskazuje, że to właśnie papiestwo stanowi główny cel tych, którzy usiłują ustanowić panowanie Antychrysta. Herezja, schizma i wprowadzenie na ołtarze kościołów katolickich fałszywego kultu są zatem bezpośrednim rezultatem usunięcia prawdziwego Papieża ze stolicy rzymskiej i następującej po tym okupacji Tronu Piotrowego przez siły Antychrysta.


Oto znajdujący się w pracy o. Sylwestra Berry’ego, opublikowanej 37 lat przed newralgicznym konklawe 1958 roku, scenariusz wydarzeń zdumiewająco bliskich temu, co faktycznie przydarzyło się Kościołowi i papiestwu w naszych czasach:


W poprzednim rozdziale [12] św. Jan szkicuje historię Kościoła od czasu nadejścia Antychrysta aż do końca świata. (…) W rozdziale tym ukazuje nam prawdziwą naturę konfliktu. Będzie nim wojna na śmierć i życie pomiędzy Kościołem a mocami ciemności w ich ostatecznej próbie zniszczenia Kościoła, co miało uniemożliwić powszechne królowanie Chrystusa na Ziemi.


Szatan będzie najpierw usiłował zniszczyć potęgę papiestwa i spowodować upadek Kościoła przez herezje, rozłamy i prześladowania, które muszą z pewnością nastąpić. (…) wyniesie Antychrysta i jego proroka, by wprowadzić w błąd wiernych i zniszczyć tych, którzy pozostaną niezłomni. (…) Kościół, wierna oblubienica Jezusa Chrystusa, jest przedstawiony jako niewiasta przyodziana w chwałę łaski Bożej.


(…) W tym fragmencie występuje oczywista aluzja do jakiegoś szczególnego syna Kościoła, którego moc i wpływ będą takie, że szatan będzie dążył do jego zniszczenia za wszelką cenę. Tą osobą może być nie kto inny jak wybrany wówczas Papież. Papiestwo zostanie zaatakowane przez wszystkie moce piekielne. W rezultacie Kościół doświadczy wielkich prób i nieszczęść, starając się zapewnić następcę na tronie Piotra.


Słowa św. Pawła do Tesaloniczan mogą stanowić odniesienie do papiestwa jako przeszkody dla nadejścia Antychrysta: „I wiecie, co go teraz powstrzymuje, aby się objawił w swym czasie. Już bowiem tajemnica nieprawości działa; tylko ten, co teraz powstrzymuje – niech powstrzymuje – będzie usunięty. A wtedy objawi się ów nikczemnik (…)” (II Tes. 2, 6-7).

(…) św. Jan (…) widzi na niebie czerwonego smoka z siedmioma głowami i dziesięcioma rogami (…). Smokiem jest szatan czerwony od krwi męczenników, którą wytoczy. Znaczenia siedmiu głów i dziesięciu rogów należy poszukiwać w opisie bestii, która przedstawia Antychrysta, gdzie symbolizują one królów albo światowe moce (Apokalipsa 17, 9-12). (…) szatańskie ataki na Kościół będą organizowane i przeprowadzane przez rządy i panujące siły owych czasów.

Jedynie rogi bestii Antychrysta są ozdobione diademami symbolizującymi stan królewski albo władzę panującą. Głowy naznaczone są nazwami bluźnierstwa (Apokalipsa 13, 1). Dlatego też symbolizują grzechy i błędy, jakie dotkną Kościół. (…) w tym ostatecznym boju, aby nie dopuścić do powszechnego panowania Chrystusa, wytoczone zostaną przeciw Kościołowi wszystkie formy grzechu i błędu. (…) wszystkie błędy, jakie dotknęły Kościół, można streścić w tych siedmiu: judaizm, pogaństwo, arianizm, mahometanizm, protestantyzm, racjonalizm i ateizm.

Smok jest widziany na niebie, które jest tutaj symbolem Kościoła, królestwa niebieskiego na ziemi. Oznacza to, że pierwsze niepokoje tych dni zostaną zapoczątkowane w obrębie Kościoła przez odstępczych biskupów, kapłanów i ludy – gwiazdy zrzucone na ziemię ogonem smoka.

Smok stoi przed niewiastą, gotowy pożreć dziecko mające się narodzić.Innymi słowy, moce piekielne dążą wszystkimi sposobami do zniszczenia wybranego wówczas Papieża.

Oto wybiła teraz godzina mocy ciemności. Nowonarodzony Syn Kościoła zostaje zabrany „do Boga i jego tronu”. Ledwie nowo wybrany Papież został wprowadzony na tron, kiedy został z niego strącony przez męczeństwo. „Misterium nieprawości”, stopniowo rozwijające się przez wieki, nie może osiągnąć całkowitego spełnienia, podczas gdy trwa potęga papiestwa, lecz teraz „ten, który powstrzymuje, został usunięty”. W czasie interregnum „objawi się ów nikczemnik” w swej furii skierowanej przeciw Kościołowi. [W swej interpretacji Apokalipsy o. Berry sugeruje, że dojdzie do męczeństwa Papieża natychmiast po jego wyborze, co przyśpieszy przedłużający się okres bezkrólewia, wywołując wielorakie udręki, jakie spadną na wiernych. Jednakże usunięcie prawdziwego Papieża i dotkliwe katusze znoszone przez prawowitego Najwyższego Kapłana, patrzącego bezsilnie, jak Kościół jest pustoszony przez demoniczne siły uzurpujące sobie jego urząd przez pokolenie, z pewnością mogłyby być porównane z rodzajem przedłużającego się męczeństwa].

Dzieje świadczą o tym, że najzgubniejszymi dla Kościoła okresami były czasy, gdy papieski tron był pusty, albo kiedy antypapieże współzawodniczyli z prawowitą głową Kościoła. Tak też będzie w tych złych dniach, jakie mają nadejść.

Kościół pozbawiony swego głównego pasterza musi poszukiwać azylu w samotności, gdzie będzie kierowany przez Boga Samego w czasie tych dni próby. (…) W owych dniach Kościół (…) znajdzie schronienie i ukojenie w wiernych duszach, zwłaszcza w odosobnieniu życia zakonnego.

Nasz Boski Zbawiciel ma przedstawiciela na ziemi w osobie Papieża, któremu powierzył On pełnię władzy nauczania i rządzenia. Podobnie Antychryst będzie miał swego przedstawiciela w osobie fałszywego proroka, który będzie obdarzony pełnią szatańskich sił, aby zwieść narody.

Jak wskazano przez analogię do baranka, prorok [Antychrysta] prawdopodobnie zainstaluje się w Rzymie jako pewnego rodzaju antypapież podczas wakatu papieskiego tronu (…).

(…) „ohyda spustoszenia” została wprowadzona do wielu katolickich kościołów przez heretyków i apostatów, którzy zniszczyli ołtarze, porozrzucali relikwie męczenników i zbezcześcili Przenajświętszy Sakrament. W czasie rewolucji francuskiej na ołtarzu katedry w Paryżu umieszczono lubieżną kobietę i oddawano jej cześć jako bogini rozumu. Takie wypadki w nikły sposób zapowiadają obrzydliwości, jakie zbezczeszczą kościoły w owych bolesnych dniach, gdy sam Antychryst zasiądzie na ołtarzu, aby być adorowany jak Bóg.

(…) Antychryst i jego prorok wprowadzą ceremonie naśladujące Sakramenty Kościoła. W rzeczywistości istnieć będzie pełna organizacja – kościół szatana założony w opozycji do Kościoła Chrystusowego. Szatan przywłaszczy sobie tytuł Boga Ojca; Antychryst będzie honorowany jako Zbawiciel, a jego prorok będzie uzurpował sobie rolę Papieża. Ich ceremonie będą symulacją Sakramentów (…).

Opublikowano w 1921 roku (37 lat przed kluczowym 1958 r.) przez ojca E. Sylwestra Berry’ego w książce Apokalipsa Św. Jana (The Apocalypse of St. John).

tłumaczenie: M.S.


http://www.sedevacante.eu/teksty.php?li=49

Wybór cytatów pochodzi ze stron 120-124 i 135-138 pierwszego wydania The
Apocalypse of St. John (Columbus, Ohio, 1921). Nihil obstat: Joseph
Molitor, D. D., Censor Deputatus, Imprimatur: † James J. Hartley,
Bishop of Columbus, June 15, 1921.

Czy sedewakantyzm jest przesiewaniem Papieży?

Czy sedewakantyzm jest przesiewaniem Papieży? x. Antoni Cekada

x. Antoni Cekada

Czy sedewakantyzm jest przesiewaniem Papieży?

Na początku roku 1995 opublikowałem krótką, niepolemiczną broszurkę pod tytułem Tradycjonaliści, nieomylność i papież przedstawiającą stanowisko sedewakantystyczne.1)
Warto przybliżyć termin „sedewakantyzm”. Tradycyjni katolicy na różne sposoby starali się objaśnić, jak błędy i zło oficjalnie sankcjonowanych zmian Soboru Watykańskiego II mogłyby pochodzić od tego, co wygląda jak autorytet nieomylnego Kościoła. Stanowisko sedewakantystyczne utrzymuje, że jedynym spójnym wyjaśnieniem tego stanu rzeczy jest wniosek, że – skoro błąd i zło nie mogą pochodzić od autorytetu niezniszczalnego i nieomylnego Kościoła – to duchowni, którzy promulgowali te zmiany – od papieża w dół – w pewnym momencie utracili swój urząd i autorytet poprzez osobistą herezję.2)

Ostatnia uwaga może zaskoczyć wielu katolików. Ale szereg przedsoborowych teologów i kanonistów, jak również co najmniej dwóch papieży (Innocenty III i Paweł IV), dopuszcza zasadę za tym stojącą: że papież, jako osoba prywatna, może odpaść od wiary i stać się heretykiem. Gdy jego odszczepieństwo staje się jawne, papież taki automatycznie (ipso facto) traci swój urząd i autorytet.

Przytoczyłem liczne ustępy dotyczące tego punktu w Tradycjonaliści, nieomylność i papież. Ku memu zdziwieniu broszurka okazała się bardzo popularna i nadal jest szeroko rozpowszechniana po całym świecie.
W październiku 1995 roku oficjalne wydawnictwo Bractwa Św. Piusa X w Stanach Zjednoczonych, pismo „The Angelus”, wydrukowało artykuł Władysława Szijarty pod tytułem Przesiewanie papieży: problemy z sedewakantyzmem.
Pan Szijarto napisał Przesiewanie papieży3) w odpowiedzi na moją broszurkę. Ponieważ Bractwo promowało i promuje artykuł pana Szijarty jako pewnego rodzaju ostateczne obalenie mojego studium i ponieważ pan Szijarto sam poprosił mnie o skomentowanie, należy się publiczna odpowiedź.

Przeciętny świecki, który przeczyta artykuł pana Szijarty, może uznać, iż wywiera on ogromne wrażenie, lub że przynajmniej wprawia w onieśmielenie. Główny tekst nafaszerowany jest łacińskimi cytatami – a kim jest zwykły świecki, by dyskutował z łacińskimi cytatami? Monumentalnie brzmiące zasady ogólne są stwierdzane z dużą dozą pewności siebie. Przypisy, zdania złożone, wydumane słownictwo („kryteriologicznie”, „ontologicznie”) i pozornie erudycyjne spieranie się o szczegóły (np. siłowanie się na ręce nad tym, jak przetłumaczyć quoad nos) tworzą atmosferę, którą przeciętny wierny kojarzy z uczoną intelektualną rozprawą.

Ale ten świecki nie powinien czuć się onieśmielony przez to wszystko. Łacińskie cytaty, przypisy i wydumany żargon czasami są tylko kamuflażem dla tego, co przy bliższym przyjrzeniu się, okazuje się być nie tylko po prostu złym argumentem, ale nonsensem na szczudłach.

Przewinienia p. Szijarty są rozliczne: niewłaściwie przedstawia on stanowiska przeciwników, gromadzi stertę wręcz bezpodstawnych założeń dotyczących rozmaitych szczegółów prawa kościelnego i eklezjologii, niewłaściwie tłumaczy i stosuje twierdzenia swych źródeł, dostarcza niedokładnych i niesprawdzalnych cytatów4), dorzuca świętoszkowate ataki osobiste, próbuje ośmieszyć wszystkich sedewakantystów niedorzecznymi opiniami utrzymywanymi tylko przez garstkę i „pompuje” (wyolbrzymia) autorytet opinii utrzymywanej przez teologa Jana od św. Tomasza.

Grzechem głównym p. Szijarty jest ciąg zasad, które zakłada na początku swego artykułu i z których robi podstawę całego swego rozumowania. Pan Szijarto nie tylko wymierzył te zasady w sedewakantystyczną kukłę własnego projektu, ale również stworzył je sam na podstawie wyrwanego z kontekstu cytatu, który i niewłaściwie zastosował, i niewłaściwie przetłumaczył. Już samo to zadaje śmiertelny cios jego argumentacji.

Ponieważ jednak jego artykuł zawiera liczne zasadnicze błędy innego rodzaju, tu zmierzymy się z czterema punktami: (1) fałszywe pierwsze zasady, które pan Szijarto przedstawia na temat „determinacji”, że papież automatycznie utracił urząd. (2) niewłaściwe zastosowanie nauczania teologów o „faktach dogmatycznych”. (3) stworzenie nieistniejącego konfliktu między sedewakantyzmem a doktryną o niezniszczalności Kościoła. (4) wyolbrzymianie [znaczenia] Jana od św. Tomasza.

I. Fałszywe pierwsze zasady

W pierwszym akapicie swego artykułu pan Szijarto przyznaje, że powszechnym nauczaniem teologów jest to, że papież, który odpada od wiary lub staje się heretykiem, gdy tylko ów fakt staje się jawny, automatycznie traci swój urząd5). Następnie dodaje:
Jednakże katolicy nie mają prawa dokonać determinacji sami, jeśli chodzi o fakt zaistnienia złożenia z urzędu w ten sposób.

Choć jawna herezja ontologicznie skutkowałaby złożeniem ipso facto, determinacja musiałaby być dokonana przez Kościół powszechny wobec tego właśnie faktu określonego wyrażeniem ipso facto – najprawdopodobniej poprzez deklarację Soboru Powszechnego – zanim poszczególni katolicy mogliby dojść do wniosku kryteriologicznie…
[Kościół] musiałby tak postąpić, zanim katolicy mogliby dokonać tej determinacji za siebie. [Podkreślenie jego]
Twierdzenia te, wydane z taką pewnością siebie, są bzdurą.

A. Kukła „determinacji”

Pan Szijarto, po pierwsze, ustawił kukłę, stosując wieloznaczny termin – „determinacja” – do dwóch całkowicie różnych rzeczy, które następnie sam błędnie zrównuje: (1) wniosek poszczególnego sedewakantysty, że Stolica Apostolska wakuje oraz (2) formalną prawną deklarację Soboru Powszechnego, że Stolica Apostolska wakuje.
Jest to sprytna sztuczka, ale fundamentalnie nieuczciwy argument – zwłaszcza wziąwszy pod uwagę moje starania pod koniec artykułu, gdzie zapewniałem czytelników, że mocny osobisty wniosek dotyczący wakatu Stolicy Apostolskiej nie jest i nie może być tym samym, co autorytatywna deklaracja ze strony Kościoła.

B. Nieuzasadnione twierdzenia

Pierwsze z dwóch wyżej przytoczonych twierdzeń p. Szijarty jest nieuzasadnione. Gdzie na przykład jest lista autorytetów, na których opiera się jego daleko idące powszechne twierdzenie, że katolicy „nie mają prawa” „determinować” (tj. wnioskować), że nastąpiło złożenie? Gdzie są wszyscy kanoniści, którzy powiedzieli z panem Szijarto, że „determinacja” ze strony Kościoła powszechnego musiałaby nastąpić, zanim poszczególni katolicy mogliby „kryteriologicznie” – cokolwiek to znaczy – dojść do tego wniosku?

C. Niewłaściwie zastosowane błędne tłumaczenie

Jeśli chodzi o trzecie wyżej wymienione twierdzenie, p. Szijarto przytacza w przypisie teologa Hervégo, podając oryginał łaciński i tłumaczenie angielskie.
Nawet na pierwszy rzut oka cytat w przypisie z Hervégo wygląda na niezwiązany z twierdzeniem w głównym tekście p. Szijarty. Pan Szijarto mówi o tym, kto miałby dokonywać „determinacyj”. Hervé, z drugiej strony, wydaje się omawiać kanoniczną techniczną stronę tego, jak urząd bezprawnie zajmowany, wpierw musi być oficjalnie ogłoszony jako wakujący przed wszczęciem wyboru – jedno o niebie, drugie o chlebie, innymi słowy.

Już samo to jest wystarczająco niedobre. Porównanie tłumaczenia p. Szijarty z łaciną i odnalezienie go w oryginalnym dziele pokazuje jednak, że p. Szijarto wyrwał cytat z kontekstu, niewłaściwie go zastosował i następnie błędnie go przetłumaczył.
Cytat z Hervégo nie pochodzi, co zakłada artykuł p. Szijarty, z dyskusji o tym, kto ma prawo „określić”, że papież utracił urząd. Pochodzi on natomiast z długiego wywodu teologa odpierającego argumenty koncyliaryzmu – herezji głoszącej, że Sobór Powszechny Kościoła stoi ponad papieżem.

Kontekst w dziele Hervégo jest następujący6): (I) Obalenie ogólnego twierdzenia heretyków za wyższością soboru. (II) Obalenie ich błędnego przedstawienia Soboru w Konstancji. (III) Czy Sobór, niezależnie od papieża, może określić cokolwiek o osobie papieża, co dotyczy: (1) jego wyboru lub (2) jego złożenia.

W kwestii złożenia Hervé wykłada ogólną zasadę głoszącą, że Sobór Powszechny w żaden sposób i z żadnego powodu nie może złożyć papieża z urzędu. Hervé w pewnym szczególe wyjaśnia, dlaczego Sobór nie może tego dokonać na podstawie (a) moralnego zepsucia papieża, (b) [jego] herezji czy (c) wątpliwego wyboru.

Odnośnie do herezji Hervé streszcza standardowe nauczanie teologów przytoczonych w tak wielu traktatach sedewakantystycznych – poprzez herezję papież stawia się poza Kościołem i ipso facto traci urząd. Hervé następnie wraca do wyjaśnienia roli Soboru Powszechnego w tym wszystkim:

W takim przypadku Sobór (Kościół) miałby tylko prawo ogłosić jego stolicę pustą, tak aby zwyczajni elektorzy mogli bezpiecznie przejść do wyboru.
Innymi słowy, Sobór Powszechny nie może nic więcej wobec heretyckiego papieża, jak tylko ogłosić wakat jego stolicy.

Pan Szijarto jednakże błędnie tłumaczy łacinę i umieszcza „tylko” przed niewłaściwym słowem7), w ten sposób całkowicie zmieniając znaczenie fragmentu na to, co następuje:
W takim przypadku tylko Sobór (Kościół) miałby prawo ogłosić jego stolicę pustą, tak aby zwyczajni elektorzy mogli bezpiecznie przejść do wyboru.

Zachodzi, rzecz jasna, ogromna różnica między powiedzeniem „tylko Sobór” ma prawo ogłosić wakat stolicy, a powiedzeniem, że Sobór „miałby tylko prawo” ogłosić wakat stolicy.
Punkt wyjścia dla całego wywodu p. Szijarty – „dokonywanie determinacyj” – jest więc oparty na błędnym tłumaczeniu.

II. Fakty dogmatyczne

Druga zasada, którą p. Szijarto przytacza przeciwko sedewakantyzmowi, dotyczy „faktów dogmatycznych”.
Ogólnie biorąc, fakt dogmatyczny jest pewnym faktem tak ściśle związanym z dogmatem, że jest konieczny, by ustalić lub właściwie wyjaśnić ów dogmat.8)
Teologowie zaliczają prawowitość papieża czy Soboru Powszechnego do faktów dogmatycznych, ponieważ tylko prawowity papież lub sobór może ustanowić dogmat.
Teologowie uczą także, że Kościół jest nieomylny, gdy określa, że poszczególny papież czy Sobór Powszechny jest prawowity. Gdyby było inaczej, dogmaty byłyby zagrożone.
Na przykład kwestionowanie prawowitości Piusa IX stanowiłoby zagrożenie dla dogmatu Niepokalanego Poczęcia, który uroczyście zdefiniował. Podobnie podawanie w wątpliwość prawowitości Soboru Trydenckiego podkopałoby dogmaty, które zdefiniował on w odniesieniu do Ofiary Mszy.

Pan Szijarto przedstawia sedewakantyzm tak, jakby był z tym na bakier. Nieomylność faktów dogmatycznych – mówi – z góry gwarantuje prawowitość papieża. Sedewakantyści rozumują od tyłu, od dostrzeżonego „fałszywego” nauczania do nieprawowitości papieża, umożliwiając każdemu podawanie w wątpliwość prawowitości któregokolwiek papieża, przed- czy posoborowego. To powoduje, że wszelkie pojęcie nieomylności staje się niemożliwe.

A. O niebie i o chlebie

Pan Szijarto jest tu winnym tego, co logicy nazywają błędem ignorantia elenchi – argumentowaniem przeciwko niebu, gdy wszyscy inni mówią o chlebie.
Jego argument zakłada, że sedewakantyści orzekają swoje stanowisko na podstawie kwestionowania wstecz prawowitości wyboru Pawła VI. Tak naprawdę rzecz się ma inaczej.
Montini mógł rzeczywiście być prawowicie wybrany na papieża; ja sam nie widziałem żadnych przekonujących argumentów przeciwko temu. Moim zdaniem, jak i zdaniem większości sedewakantystów, problemy z prawowitością Pawła VI dotyczą nie tyle jego wyboru, ile utraty urzędu po wyborze.
Ten problem nie ma zupełnie nic wspólnego z nieomylnością i faktami dogmatycznymi.

B. Brakujący składnik

Pan Szijarto przytacza następujący ustęp z Hervégo, jako próbę ostatecznego udowodnienia swego twierdzenia o faktach dogmatycznych:
Jakiemu dobru służyłoby wyznawanie nieomylnego autorytetu Soborów Ekumenicznych czy Rzymskich Biskupów w abstrakcie, jeśli dozwolone byłoby utrzymywać wątpliwości co do prawowitości jakiegokolwiek Soboru czy Papieża?9)

Znowu p. Szijarto wyciąga coś z kontekstu. Dwa zdania przed powyższym cytatem Hervé zauważa, że fakt dogmatyczny dotyczący prawowitości soboru lub papieża jest zasadniczo historyczny10). Nieomylność Kościoła w tym zakresie wyklucza kwestionowanie prawowitości minionych Soborów Powszechnych czy pontyfikatów, które Kościół zawsze przyjmował jako prawowite.

W 1965 roku, na przykład, żaden katolik nie mógł utrzymywać, że Pius IX był nieprawowicie wybrany lub że Sobór Trydencki był nieprawowicie zwołany oraz że orzeczenia jednego czy drugiego były zatem w jakiś sposób niewiążące. Nieomylność Kościoła co do tych faktów historycznych, jako że są związane z jego dogmatami, zapobiegała wszelkiemu błędowi wobec prawowitości.

Ale historia w 1965 roku była inna z Pawłem VI. Choć zmarły papież nie może „utracić” prawowitości (tj. utracić urzędu), żyjący jak najbardziej może. Traci ją, jeśli odpadnie od wiary katolickiej i to odpadnięcie stanie się jawne. To jest to, jak utrzymują sedewakantyści, co stało się z Pawłem VI.

Zasada ta, co przyznaje sam p. Szijarto, jest powszechnym nauczaniem teologów. Narzeka jednak, że sedewakantyści stosują ją a posteriori (po fakcie). Oczywiście, że tak – to tak właśnie ma to działać według wszystkich autorytetów.
Jeśli P. Szijarto twierdzi, że zasada automatycznej utraty urzędu za herezję w jakiś sposób podkopuje nieomylność Kościoła dotyczącą faktów dogmatycznych, wówczas jego spór nie jest z sedewakantystami, ale z kanonistami i teologami wielkiego kalibru, takimi jak św. Antonin, św. Robert Bellarmin, św. Alfons, Wilhelm, Badii, Prümmer, Wernz-Vidal, Beste, Vermeersch-Creusen, Maroto, Coronata i Regatillo11). My, sedewakantyści, jedynie stosujemy ich nauczanie do Pawła VI.

C. Wykreśleni Papieże

Na podstawie swego wadliwego rozumienia natury faktu dogmatycznego p. Szijarto dowodzi, że sedewakantyzm umożliwia kwestionowanie prawowitości któregokolwiek papieża w historii (np. Piusa XII, Piusa XI, Benedykta XV, Piusa IX, nawet św. Piotra), nie tylko posoborowych.
Ale skoro fakt dogmatyczny prawowitości jest (jak widzieliśmy) zasadniczo historyczny, pozycja Piusa XII i jego poprzedników jest niepodważalna. Zarazem nieomylność Kościoła dotycząca prawowitości przeszłych papieży nie zabrania nikomu, by utrzymywał, że żyjący papież utracił urząd – co uczynili sedewakantyści w czasach Pawła VI.
Pozytywnym aspektem tego jest to, że błąd p. Szijarty przynajmniej przydał się na dość zabawne ilustracje12) w śmiertelnie ponurym „Angelusie”, gdzie większość humoru sprawia wrażenie mimowolnego.

D. Który dogmat jest w niebezpieczeństwie?

Jednym z powodów, dla których Kościół jest nieomylny w faktach dogmatycznych dotyczących prawowitości, jest – jak powiedzieliśmy – to, że dogmaty katolickie byłyby w przeciwnym razie zagrożone.
Które „katolickie dogmaty” ogłoszone przez Pawła VI i Jana Pawła II są zagrożone przez kwestionowanie ich prawowitości? To, że niekatolickie sekty są środkami zbawienia? To, że wszyscy ludzie są zbawieni? Że wolność sumienia jest objawiona przez Boga?
Ciekawe byłoby usłyszeć odpowiedź. Panie Szijarto?

III. Niezniszczalność

Trzecią zasadą, na którą powołuje się p. Szijarto, jest niezniszczalność Kościoła.
Jego dowodzenie przebiega w następujący sposób: tylko Kościół powszechny może dokonywać nieomylnych sądów o prawowitości papieża. Wątpliwy papież nie byłby żadnym papieżem tylko jeśli cały Kościół odciąłby się od niego. Sedewakantyzm stawia poważne wyzwania przed niezniszczalnością Kościoła, która zapobiega temu, by cały Kościół albo uznawał fałszywego papieża, albo odrzucał prawdziwego. Kościół cieszy się nieomylnością w kwestii prawowitości papieża. To pozostawia dwie alternatywy: albo soborowi papieże są prawowici, albo Kościół katolicki znajduje się tylko w grupach sedewakantystycznych.


A. Dwie sprzeczne zasady

Argument p. Szijarty zawiera dwa twierdzenia, które są domyślnie sprzeczne ze sobą:
1. Tylko jeśli cały Kościół odetnie się od papieża, jest on fałszywym papieżem (= wszyscy muszą go odrzucić).
2. Cały Kościół nie może uznawać fałszywego papieża (= część może go odrzucać, część może go uznawać).

Pierwsze zdanie zakłada, że część Kościoła nie może dłużej uznawać kogoś, kto jest fałszywym papieżem; drugie zakłada, że część Kościoła może.
Oba zdania oczywiście nie mogą być prawdziwe. Ślady pochodzenia tej sprzeczności we wnioskowaniu p. Szijarto prowadzą do…


B. Większej liczby niewłaściwie zastosowanych cytatów

Ogniwem wszelkiej dyskusji o sedewakantyźmie jest sprawa heretyckiego papieża: czy taka rzecz jest możliwa? Jeśli tak, jakie stosują się zasady? Czy Paweł VI lub Jan Paweł II mogliby być uznani za takich? Etc.
Ale p. Szijarto, raz jeszcze, przedstawia cytaty o niebie, aby odeprzeć argumenty o chlebie.

Przyjrzenie się kontekstowi pierwszych dwóch cytatów p. Szijarty (z Franzelina i Hervégo) wykazuje, że autorzy traktują nie o temacie heretyckiego papieża (papa haereticus), ale raczej o temacie wątpliwego papieża (papa dubius) – to sprawy, którymi podręczniki do eklezjologii zajmują się oddzielnie.
W obu przypadkach autorzy omawiają schizmę, a dokładnie Wielką Schizmę Zachodnią (ok. 1378-1417), gdy kilku rywalizujących papieży, każdy wspierany przez swą własną frakcję, rościł sobie prawo do Stolicy Piotrowej. „Wątpliwość” nie dotyczyła osobistej prawowierności zainteresowanych, ale kanonicznej kwestii dotyczącej tego, który z nich był rzeczywiście następcą Piotra.

W akapicie bezpośrednio poprzedzającym fragment przytoczony przez p. Szijartę i Franzelin, i Hervé omawiają kwestię heretyckiego papieża. Obaj przyznają, że heretycki papież traci urząd.13)
Nie da się sprawdzić trzeciego cytatu p. Szijarto (drugi tego rodzaju przypadek), ponieważ podaje niedokładny przypis.14) W każdym razie, skoro cytat najwyraźniej dotyczy faktów dogmatycznych, jest on (na podstawie tego, co powiedzieliśmy w części II) podobnie nieistotny w dyskusji.

C. Fałszywe alternatywy

Na końcu części o niezniszczalności p. Szijarto przedstawia jako swój wniosek dwie alternatywy: albo soborowi papieże są prawowici, albo Kościół katolicki znajduje się tylko w grupach sedewakantystycznych.
Ponieważ p. Szijarto oparł te alternatywy na sprzecznych zasadach i nieistotnych cytatach, wybór, który utworzył, jest całkowicie fałszywy.

IV. Jan od św. Tomasza

Czwarta główna część artykułu p. Szijarty poświęcona jest przytoczeniu fragmentów z hiszpańskiego teologa dominikańskiego, Jana od św. Tomasza (1589-1644).
Urywki, które przytacza p. Szijarto, głoszą w istocie, że heretycki papież prawnie pozostaje głową Kościoła, póki Sobór Powszechny nie ogłosi faktu jego herezji. Do tego momentu wszystkie działania takiego papieża są ważne.

Pan Szijarto wychwala to pod niebiosa. Jan od św. Tomasza znakomicie i pomysłowo rozwiązał problem. Tak więc, mówi p. Szijarto, rzeczywistość ontologicznie jawna zostaje pogodzona z prawnie widzialną rzeczywistością, tj. kryteriologicznie jawną – jawną w prawdziwym tego słowa znaczeniu(?).

A. Porzucone stanowisko

W dodatku nr 1 do artykułu Tradycjonaliści, nieomylność i papież przytoczyłem cytaty z dwunastu kanonistów i teologów, którzy nauczali, że jawnie heretycki papież automatycznie traci urząd15). Sześciu z nich dalej precyzowało, że ta utrata urzędu następuje bez potrzeby jakiegokolwiek oświadczenia czy orzeczenia. Autorzy ci stanowią „opinię powszechną” lub nawet „bardziej powszechną opinię”.

Omawiając Jana od św. Tomasza, p. Szijarto po prostu promuje opinię mniejszościową, którą późniejsi autorzy porzucili. Absurdalnym jest to, co robi, przedstawiając ją jako decydujący cios, który niszczy stanowisko sedewakantystyczne. Skoro kanoniści odrzucili, porzucili lub pominęli to stanowisko, musiał być ku temu powód.

Możliwe, że wyjaśnienie tego można znaleźć w następujących dwóch punktach.

B. Sprzeczność z prawem papieskim

W 1559 roku, aby zawczasu wykluczyć możliwość, by heretyk uzurpował sobie Tron Piotrowy, papież Paweł IV wydał bullę Cum ex apostolatus officio. Paweł IV zadekretował, że jeśli ktokolwiek, kto został wybrany na papieża, wcześniej odpadł od wiary katolickiej lub popadł w jakąkolwiek herezję, wówczas między innymi jego wybór byłby nieważny, nieważne byłyby jego nominacje i automatycznie utraciłby urząd bez potrzeby wydania jakiejkolwiek dalszej deklaracji (przytoczyłem odpowiedni fragment w mojej broszurce).
Opinii Jana od św. Tomasza, że potrzebna jest deklaracja, zanim papież utraci swój urząd, w oczywisty sposób nie można obronić w obliczu papieskiego prawa, które dobitnie i niejednokrotnie orzekło, że deklaracja nie jest wymagana.

C. Prawny absurd

Choć proponowanie swego rozwiązania przez Jana od św. Tomasza mogłoby być uzasadnione jakimś przepisem prawa kościelnego obowiązującego w wieku XVII, proponowanie go obecnie nie jest ani racjonalne, ani możliwe.
I Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 roku16), i Kodeks Jana Pawła II z 1983 roku17) (który, jak przypuszczam, przyjmuje p. Szijarto) precyzują, że tylko papież może zwołać Sobór Powszechny (Ekumeniczny). Ponadto według obu kodeksów papież ustala plan, może rozwiązać sobór oraz musi zatwierdzić i promulgować jego dekrety, aby miały siłę obowiązującą.

Jeśliby nalegać (co robi p. Szijarto), że heretycki papież traci urząd tylko po tym, jak ogłosi go takim Sobór Powszechny, prawo wymagałoby, aby doprowadzić do złożenia z urzędu heretyckiego papieża, żeby zwołał on sobór przeciwko sobie samemu, umieścił w planie obrad swe własne złożenie, a następnie zatwierdził i promulgował dekrety soboru ogłaszające jego własne złożenie.
Tego typu współpraca byłaby prawdopodobnie nierealistyczną mrzonką, nawet w epoce ekumenizmu.
Zastosowanie zasady, którą p. Szijarto proponuje, prowadzi zatem do prawnego absurdu.


* * * * *

Pan Szijarto, jak wielu apologetów obecnego stanowiska Bractwa Św. Piusa X, zajmuje się sedewakantyzmem tak, że najpierw go wypacza, a następnie próbuje obalić owo wypaczenie. Rozpoznaliśmy cztery główne problemy w jego konkretnej krytyce:
1. Fundamentalna zasada argumentu p. Szijarty (dotycząca „determinacji”) wymierzona jest przeciwko kukiełce i oparta jest na cytacie, który p. Szijarto i błędnie zastosował, i błędnie przetłumaczył.

2. Pan Szijarto niewłaściwie przedstawia naturę „faktu dogmatycznego” prawowitości.

3. Osobliwy tytuł jest przytykiem wobec sedewakantystów, którzy sprzeciwili się wyartykułowanej przez Bractwo Św. Piusa X polityce „przesiewania” wszystkich słów i czynów Pawła VI i jego następców, a następnie słuchania tylko tego, co przełożeni Bractwa uznali za „zgodne z tradycją”.

4. Tj. przypis 10 odnosi się do Hervégo, Manuale Theologiae Dogmaticae (1943) I.514, gdzie cytatu przytoczonego przez p. Szijartę nigdzie nie można znaleźć.

5. Redaktorzy „The Angelus”, należy zaznaczyć, wycofali to ustępstwo, gdy wydrukowali artykuł p. Szijarty, prawdopodobnie dlatego, ponieważ podkopuje ono linię partyjną Bractwa. Jego oryginał zaczyna się od: Teologowie powszechnie utrzymują… Poprawiona wersją zaczyna się od: Pewni teologowie utrzymują…
6. Zob. Hervé, I.498–501
7. Łacina, Hervé I.501, brzmi następująco: Tunc Concilium [Ecclesia] ius tantum haberet sedem vacantem declarandi, ut ad electionem tuto procedere possent consueti electores. Tantum (tylko, jedynie) określa czasownik haberet (miałby). Jeśli fragment oznaczał to, co twierdzi P. Szijarto, tantum znajdowałby się obok Concilium (Sobór) i rozpoczynałby się tak: Tunc Concilium tantum [Ecclesia] ius haberet…
8. Różni teologowie podają niewiele różniące się definicje terminu.
9. Cytując Hervégo, I.514.
10. Hervé I.514: Factum autem istud triplex distingui potest: 1) principaliter historicum, quo agnoscitur regula fidei, v.g., legitimitas concilii alicujus oecumenici aut Pontificis:… De duobus ultimis tantum loquimur in praesenti, cum infallibilitas Ecclesiae circa primum sponte defluat ex supradictis de concilio, de Pontifice et de ipsa Ecclesiae indefectibilitate. Podkreślenie jego.
11. Dla których [cytatów], zob. mój oryginalny artykuł.
12. Obrazkowy schemat papieży z niektórymi wykreślonymi.
13. J.B. Franzelin, De Ecclesia Christi (1907), 231: …vel spontanea defectione ab Ecclesia per manifestam et contumacem haeresim… Franzelin dodaje, że powątpiewanie, czy z powodu obietnic Chrystusowych, to rzeczywiście kiedykolwiek mogłoby nastąpić, jest nie bez racyj. P. Szijarto odtworzył cytat z Hervégo I.501 we fragmencie, który błędnie przetłumaczył.
14. Przypis 13 cytuje A. Tanquereya Synopsis Theologiae Dogmaticae (1921) I.84, gdzie przytoczonego fragmentu nie da się nigdzie znaleźć.
15. Niektórzy nawet uważali to za niemożliwe, by Bóg kiedykolwiek dopuścił taką rzecz.
16. Zob. kanon 222 nn.
17. Zob. kanon 338 nn.
(„Sacerdotium” nr 16, wiosna 1996)

Tłumaczył z języka angielskiego Łukasz Paczuski. Źródło: traditionalmass.org.

Papież Leon XIII: Praktyka Pokory

Papież Leon XIII: Praktyka Pokory.

P R A K T Y K A    P O K O R Y.

 Jest prawdą  niezaprzeczoną. że nie ma miłosierdzia dla pysznych, że królestwo niebieskie zamknięte przed nimi i że Pan nie dopuści do niego, tylko samych pokornych.

 Pismo święte naucza, że Pan Bóg sprzeciwia się pysznym, że poniża tych, którzy się wywyższają, że potrzeba stać się podobnym dziatkom, by wejść do chwały Jego, że kto tego podobieństwa do nich mieć nie będzie, otrzymać jej nie zdoła, nakoniec, że Pan Bóg łaskę swoją daje jedynie pokornym i samych pokornych wywyższa. Dlatego nie można dosyć mocno przekonać się otem, jak wielkiej wagi rzeczą jest dla każdego chrześcijanina, tem więcej dla przyszłych sług ołtarza, starać się o nabycie pokory i odpędzać od siebie wszelką zarozumiałość, wszelką próżność i wszelką pychę. Niema wysilenia, niema pracy takiej, którejbyśmy podjąć nie powinni, aby tak święty zamiar doprowadzić do skutku; że zaś do tego przyjść nie możemy bez łaski Bożej, trzeba o nią prosić usilnie i jak najczęściej.

 Każdy chrześcijanin przy chrzcie świętym zobowiązywał się wstępować w ślady Chrystusa Pana, gdyż według tego wzoru Bożego kształcić powinniśmy życie nasze. Otóż ten Boski Zbawiciel przyjął na siebie do tego stopnia piętno pokory, iż zdał się ludziom być sromotą, a uczynił to dlatego, aby poniżyć naszą wyniosłość i zagoić rany naszej pychy, aby nas nauczyć własnym przykładem, jaka jest jedyna droga, wiodąca do nieba. I to jest, właściwe mówiąc, najważniejsza nauka Zbawiciela: Uczcie się ode mnie. Wy zatem, uczniowie tego Boskiego Mistrza, jeżeli chcecie nabyć tę perłę kosztowną, ten zadatek niejako świętości i znak wybrania waszego, przyjmijcie z uległością napomnienia, jakie wam daję, i wiernie je wykonywajcie.

I.

 Otwórzcie oczy dusz waszych i zobaczcie, że sami z siebie nie macie nic dobrego, z czegobyście mogli mieć powód do uważania siebie za coś. Z siebie macie jedynie grzech, niemoc i nędzę, a co do darów natury i łaski, jakie się w was, ponieważ odebralibyście je od Boga, z którego wasze istnienie wzięło początek, Jemu zatem samemu należy się za nie chwała, a nie wam.

II.

 Rozbudźcie więc w sobie głębokie poczucie nicości i starajcie się, aby rosło nieustannie w waszem sercu na najwyższą wzgardę i zawstydzenie pychy, która w was panuje. Starajcie się przekonać jak najmocniej, że niema na świecie nic tak próżnego i tak śmiesznego, jak chcieć być cenionym za daty, użyczone sobie ze szczodrobliwej łaski swego Stwórcy; albowiem, jak mówi Apostoł: ,,jeżeliś wziął, czemuż się chlubisz, jakobyś nie wziął".

III.

 Myślcie często o tem, jaka jest wasza niemoc, jakie zaślepienie, jaka nikczemność, jaka nieczułość serca, jaka niestałość, jaka oziębłość dla Boga, a jakie przywiązanie do stworzeń, jakie mnóstwo wad, któremi napełniona jest wasza zepsuta natura. To wam bardzo dopomoże do zanurzania się nieustannie w waszej nicości i do tego, abyście się mieli za bardzo małych i lichych we własnych oczach swoich.

IV.

 Przechowujcie zawsze w duchu pamięć grzechów przyszłego życia waszego nadewszystko jednak starajcie siebie przekonać, że grzechy pychy jest złem tak ohydnem, że w porównaniu z niem wszelkie zło, tak na ziemi, jak w piekle, jest niczem. Grzech to był, który Aniołów pozbawił Nieba i wtrącił ich do piekła, który cały ród ludzki zepsół, sprowadził na ziemię tę nieprzeliczoną liczbę klęsk, co trwać będą aż do końca świata, a lepiej mówiąc, przez całą wieczność. A przytem starajcie się dobrze zrozumieć, że dusza, splamiona grzechem, na nic innego nie zasługuje, jak na nienawiść, na wzgardę i na katusze, - z tego zaś osądźcie sami, co trzymać o sobie należy po tylu grzechach, któreście popełnili.

V.

 Rozważcie nadto, że niema grzechu ani takiego wielkiego, ani tak szkaradnego, do którego by was nie pobudzała wasza zepsuta natura i którego nie bylibyśmy w stanie się dopuścić, i że jeżeliście się ustrzegli go dotychczas, winniście to jedynie miłosierdziu Boga i pomocy Jego łaski według tego, co mówi Augustyn święty: ,,Niema takiego grzechu człowieka na świecie, którego by także inny człowiek dopuścić się nie mógł". Płaczcie zatem w duchu na stanem waszym, tak godnym politowania, i postanówcie sobie mocno uważać się zawsze za jednych z najniegodniejszych grzeszników.

VI.

 Myślcie często o tem, że prędzej czy później umrzeć musicie , że ciała wasze staną się zgnilizną, i miejsce zawsze przed oczyma nieubłagany są Chrystusa Pana, przed którym wszyscy stanąć musimy; i rozmyślajcie nad wiecznemi mękami piekła, zgotowanemi dla złych, a szczególnie dla naśladowców szatana, to jest dla pysznych. Zastanawiajcie się jeszcze i nad tem, że, ponieważ sądy Boże zakryte są i niedoścignięte, jesteście zatem w zupełnej niewiadomości, czy należycie lub nie należycie do rządu potępionych, którzy na wieki w towarzystwie szatana strąceni będą w otchłań mąk na wieczną pastwę ognia, rozpalonego tchem gniewu Bożego. Sama ta niepewność dostateczną być powinna do utrzymywania was zawsze w największem upokorzeniu do rozbudzania w was najzbawienniejszej bojaźni.

VII.

 Nie łudźcie się nadzieją że zdołacie przyjść do nabycia pokory bez praktyk, które jej są właściwe, jako to: bez praktykowania łagodności, cierpliwości, posłuszeństwa, umartwienia, nienawiści samych siebie, wyrzeczenia się złej skłonności i własnego sądu, wyznawania grzechów i żal za nie, - bo wszystko to służy do wyniszczenia w nas miłości własnej, tego zarzewia obrzydłego, co w zarodzie swoim mieści w sobie wszystko zło i z którego, nad wszystko wyradza się pycha i zarozumiałość.

VIII.

 Ile tylko będziecie mogli, starajcie się żyć w milczeniu i w skupieniu, tak jednak, abyście przez to drugim nie byli uciążliwi, a ile razy będziecie zmuszeni mówić, róbcie to z największem czuwaniem nad sobą i ze skromnością. A jeśli się przydarzy, że was mówiących słuchać nie zechcą albo przez wzgardę, albo z innego jakiego powodu, nie okazujcie, żeście to dostrzegli, ale przyjmujcie to upokorzenie i znoście je z poddaniem się i ze spokojem.

IX.

 Ze wszelkiem staraniem i ze wszelką uwagą unikajcie słów, w którychby czuć było wyniosłość, dumę i chęć okazania wyższości; unikajcie również wszelkiej mowy wyszukanej i sposobu mówienia błachego i żartobliwego. Zamilczajcie zawsze to wszystko, co mogłoby dać do myślenia, że jesteście ludźmi rozumnymi i godnymi poważania; jednem słowem, nie mówcie nigdy o sobie bez słusznego powodu, unikając wszystkiego, coby na was ściągnąć mogło cześć i pochwałę.

X.

 W rozmowach unikajcie jeszcze dowcipkowania, słów uszczypliwych, szyderczych i zbyt żartobliwych i wszystkiego, co tchnie światowością. O rzeczach duchownych mówcie mało w sposób nauczający i napominający, jeżeli was do tego nie upoważnia wasz urząd. Przestawajcie na robieniu zapytań tym, którzy te rzeczy rozumieją i o których wiecie, że mogą wam dać objaśnienia stosowne. Chcieć nauczać bez potrzeby - jest to samo, co odrzucać drzewa do ognia rozpalonego, to jest, do duszy naszej, która już i bez tego pełna dymu pychy.

XI.

 Z całej mocy powstrzymujcie próżną i nieużyteczną ciekawość. Nie pragnijcie widzieć rzeczy, które ludzie światowi mienią być pięknemi, rzadkiemi i wspaniałemi; nie żądajcie wiedzieć nic innego, jak rzeczy, które należą do waszego obowiązku i które mogą wam dopomódz do waszej doskonałości i do zbawienia waszego.

XII.

 Jak najstaranniej i najuważniej okazujcie zawsze, że jesteście pełni czci i uszanowania dla przełożonych, ale i dla równych, z szacunkiem i uprzejmością, dla niższych z miłością. Gdybyście inaczej postępowali wiedzcie, że to pochodzi z pychy.

XIII.

 Idąc za radą Ewangelii świętej, wybierajcie sobie zawsze najniższe miejsce, i to z jak najszczerszego przekonania, że wam się ono należy. W potrzebach życia wybierajcie sobie to, co najmniej dogodne, uważające się jako najmniej zasługujących na względy. Starajcie się o wyrobienie w sobie tego przekonania, że we wszystkiem drudzy powinni mieć najlepszego, a wy co najpodlejszego, boście wielce niegodni; wreszcie pragnijcie serdecznie, aby się wszyscy z wami tak obchodzili.

XIV.

 Jeżeli pociechy doczesne zaczną was opuszczać, jeżeli i Bóg was słodyczy duchownych odmówi, myślcie, że mieliście ich zawsze poddostakiem i nad zasługę waszą, i przestawajcie na tem, co wam Pan Bóg daje.

XV.

 Starannie przechowujcie w sobie zawsze święte nawyknienia oskarżania się, naganiania i potępiania siebie. Bądźcie surowymi sędziami swoich uczynków, jako skalanych mnóstwem wad i nieustannem odzywaniem się w ich miłości własnej. Rozbudzajcie w sobie często najsprawiedliwszą pogardę siebie samych, widzą w waszych uczynkach brak roztropności i czystości serca. Bądźcie wreszcie cenzorami nieustannymi was samych i niczego siebie nie przebaczajcie. To nizskie mniemanie o sobie, połączone z nieustannem potępianiem własnego postępowania, jest prawdziwem źródłem pokory i doskonałości chrześcijańskiej.

XVI.

 Strzeżcie się, jako największego złego, sądzenia cudzych uczynków, starajcie się owszem tłómaczyć zawsze na dobrą stronę wszelkie słowa i uczynki drugich, wyszukując z miłością, coby mogło być na ich usprawiedliwienie i obronę. A gdyby było rzeczą niepodobną bronić uczynku, widocznie złego, starajcie się ile możliwe zmniejszać jego winę, przypisując, według okoliczności, albo nieuwadze, albo omyłce, albo mocy pokusy, albo innej podobnej przyczynie, co się stało; a przynajmniej starajcie się już więcej o tem nie myśleć, jeżeli położenie wasze nie nakazuje tego, abyście złemu zaradzili. Takie postępowanie jest również źródłem, i to najobfitszem, prawdziwej pokory.

XVII.

 Nie spierajcie się nigdy w rozmowie o rzeczach wątpliwych, w których, jak się zdaje, można zarówno sądzić tak, albo nie tak. W dysputach nie zapalajcie się; jeżeli wasze zdanie nie trafi do czyjego przekonania, ustąpcie ze skromnością i zachowujcie pokorne milczenie. Ustępujcie również i zachowujcie się w tenże sam sposób w rzeczach nic nie znaczących, choćbyście nawet byli pewni, że nie jest prawdą, co drudzy utrzymują. We wszelkiem innem zdarzeniu, kiedy będzie potrzeba bronić prawdy, występujcie z odwagą bez uniesienia i goryczy, i bądźcie pewni, że obronicie ją lepiej słodyczą, niż gwałtownością i gniewem.

XVIII.

 Czuwajcie bardzo nad tem, byście nikogo nie zasmucali, choćby też był daleko niższym od was, i to ani słowem, ani uczynkiem, ani sposobem obchodzenia się z nim, jeżeli niekiedy was do tego nie zmusza obowiązek, posłuszeństwo lub miłość bliźniego.

XIX.

 Jeżeliby zaś znalazł się taki, coby wam nieustannie dokuczał i coby miał szczególne upodobanie martwić was przy każdej sposobności obelgami i zniewagami, nie unoście się gniewem, ale uważajcie go jako narzędzie, którego używa miłosierdzie Boże dla dobra waszego, aby wam uleczyć z zastarzałego wrzodu pychy.

XX.

 Gniew jest wadą nieznośną w każdym, szczególniej w osobach duchownych. Czerpie on swoją gwałtowność z pychy, z której się wyradza; starajcie się przeto o nabycie wielkiego zasobu słodyczy, abyście, znieważeni i jak najmocniej wewnątrz dotknięci, mogli się utrzymać w graniach spokoju. W takich razach strzeżcie się bardzo, abyście nie rozbudzali i nie przechowywali w sercu żadnej odrazy, żadnej chęci zemsty nad tymi, którzy was obrazili; owszem, odpuszczajcie im z serca, przekonani będąc, że tym sposobem usposobicie się jak najlepiej do otrzymania od Boga przebaczenia za zniewagi, któreście Mu wyrządzili. Bądźcie pewni, że ta cierpliwość wasza pokorna wyda wam z siebie wielkie zasługi do pozyskania Nieba.

XXI.

 Z dobrocią i cierpliwością znoście ułomności i wady innych, mając zawsze przed oczami własne wasze nędze, z powodu których potrzebujecie aby i drudzy was znosili i przebaczali wam.

XXII.

 Jednem słowem, bądźcie pokornymi i uprzejmymi dla wszystkich, ale szczególniej dla tych, do których czujecie jaką odrazę, i nie mówicie, jak to mówią niektórzy: ,,Niech mię Bóg zachowa, abym miał nienawiść do tej osoby; ale nie mogę jej widzieć koło siebie i nie chcę mieć z nią nic do czynienia". Taka odraza, bądźcie pewni, pochodzi z pychy i dowodzi, żeście za pomocą łaski nie zwyciężyli jeszcze naszej natury pysznej i naszej miłości własnej, albowiem, gdybyście się poddali poruszeniom łaski, uczulibyście wkrótce w sobie uśmierzone swe odrazy i znosilibyście z cierpliwością usposobienia ludzi daleko twardszych i daleko mniej okrzesanych.

XXIII.

 Jeżeli doświadczacie jakiego utrapienia, błogosławcie Boga za to, że dopuścił to dla waszego dobra, i myślcie, żeście zasłużyli że zasługujecie na daleko więcej i że niegodni jesteście żadnej pociechy; możecie jednak prosić Boga w prostocie serca, ażeby was uwolnił, jeżeli mu się tak podobać będzie, a jeżeli nie, proście Go, żeby wam dał siłę do znoszenia z zasługą waszego udręczenia. W waszych krzyżach nie szukajcie pociechy na zewnątrz, szczególniej też wówczas, kiedy wam łatwo dostrzedz, że Pan Bóg dopuszcza ją na was, aby was upokorzyć i żeby zniszczyć waszą pychę i zarozumiałość. Mówcie raczej z Królem-Prorokiem: ,,Dobrze mi Panie, żeś mię upokorzył, abym się nauczył sprawiedliwości Twoich".

XXIV.

 Dlatego samego, jeżeli wam podadzą do pożywania rzeczy nie według waszego smaku, nie powinniście się obruszać i obrzydzać ich sobie, ale róbcie wtedy, jak robią ubodzy Chrystusowi; jedzą dobrem sercem, co dla nich przygotowano, dziękując Opatrzności Bożej nad sobą.

XXV.

 Jeżeli kto niesłusznie łajać was będzie, to ze złością, jeżeli wasze postępowanie naganiać będą wasi podrzędni, albo tacy, co więcej od was zasługują na naganę, i to w rzeczach daleko ważniejszych, nie chciejcie dlatego unosić się oburzeniem i odrzucać napomnienia, jakie wam dają, ale roztrząsajcie spokojnie przy świetle Bożem wszystkie sprawy wasze z głębokiem przekonaniem, że możecie w każdym kroku błądzić, jeżeli łaska Boża was od tego nie powstrzyma.

XXVI.

 Nie pragnijcie nigdy, aby was szczególniej kochano. Miłość zależy od woli, a wola z natury swojej usposobiona ku dobremu; za tem idzie, że być kochanym, a być uważanym za coś dobrego jest jedno i to samo; pragnienie zaś, aby być szczególniej i nad innych cenionym, nie może się zgodzić z prawdziwą pokorą. Unikajcie tego, a wielką stąd korzyść odniesiecie. Dusza, która już nie pragnie miłości stworzeń, w świętych ranach Zbawiciela ukryta, znajdzie w przenajchwaleniejszem sercu Jezusa niewymowne słodycze Boże, albowiem wyrzekłszy się wspaniałomyślnie dla Niego miłości ludzkiej stanie się zdolną do pełnego rozpływania się w uciechach Bożych, których stałaby się pozbawioną, gdyby się dała zachwycić kłamliwym i zwodniczym słodyczom pociech ziemskich. Uciechy bowiem Boże są tak czyste i tak niepokalane, że nie znoszą żadnego przymieszania się uciech tego świata i o tyle tylko niemi napełnieni być możemy, o ile nam tamte ckliwemi się staną. Nadto dusze wasze będą mogły z wielką wolnością zwracać się do Boga i rozmyślając o Jego obecności i o Jego doskonałościach nieskończonych, spoczywać i radować się w Nim. W końcu, ponieważ niema nic tak słodkiego, jak kochać i być kochanym, jeżeli sobie wzbronicie tej przyjemności przez miłość ku Bogu i aby Bóg posiadał całe serce wasze, nierozdwojone miłością stworzeń, złożycie przez to Bogu ofiarę najpożądańszą, a dla was najpełniejszą w zasługi, i nie bójcie się, żeby się przez to oziębła miłość wasza dla bliźnich, - owszem będziecie ich kochali miłością czystszą i doskonalszą, bo będziecie ich kochać nie dla siebie, idąc za wszą skłonnością, ale jedynie aby się Bogu podobać, robiąc to, co wiecie, że Jemu jest miłem.

XXVII.

 Wszystko, co robicie, choćby rzeczy najdrobniejsze, róbcie zawsze z wielką uwagą i największą dokładnością i pilnością, albowiem robić wszystko z lekkością i pośpiechem jest skutkiem zarozumiałości; prawdziwie pokorny ma się zawsze na baczności i boi się uchybić nawet w najdrobniejszych rzeczach. Dlatego samego także niech ćwiczenia wasze pobożne będą jak najprostsze i unikajcie wogóle wszystkiego, coby było nadzwyczajnem, a do czego mogłaby was pociągać wasza skłonność. Jak człowiek pychą nadęty szuka odznaczenia we wszystkiem, co robi, tak człowiek pokorny podoba sobie w uczynkach zwyczajnych i pospolitych.

XXVIII.

 Bądźcie pewni, że nie jesteście dobrymi doradcami dla siebie samych, i dlatego lękajcie się własnego zdania i nie dowierzajcie mu, jako pochodzącemu ze źródła mętnego i zepsutego. Mając takie przekonanie, radźcie się zawsze, ile to wam będzie możebnem, ludzi światłych i sumiennych, i chciejcie raczej być prowadzonymi przez lepszych od siebie, niż słuchać swoich własnych sądów (zdań).

XXIX.

 Choćbyście doszli do bardzo wysokiego stopnia łaski, i choćbyście otrzymali nie wiedzieć jak wysoki stopień modlitwy od Boga, choćbyście też tysiąc lat przeżyli w niewinności i w jak najgorętszej pobożności, powinniście pomimo tego chodzić zawsze w bojaźni i nie dowierzać sobie, szczególniej co do czystości. Pamiętajcie, że nosicie w sobie zarzewie wygasić się nie dające i źródło niewyczerpane grzechów, i wiedzcie o tem, że jesteście niczem innem, jak słabością, niestałością i niewiernością. Bądźcie przeto zawsze uważnymi na siebie samych: zamykajcie oczy, aby nie widzieć, i uszy, aby nie słyszeć, coby mogło splamić duszę waszą; unikajcie zawsze pobudek do grzechu, nie pozwalajcie sobie nigdy próżnych rozmów z osobami różniej płci, a w koniecznych bądźcie zawsze z jak największą skromnością i powstrzymujcie się; a w końcu, ponieważ bez łaski Pana Boga nic dobrego zrobić nie jesteście w stanie, proście Go nieustannie, aby miał litość nad wami i nie zostawał wam na chwilę samych.

XXX.

 Może otrzymaliście od Boga wielkie talenta? albo może przypadkiem mają was ludzie za coś wielkiego? - starajcie się więc, jeśli tak jest, coraz lepiej samych siebie poznać, czem rzeczywiście jesteście, i używajcie wszelkich sposobów do przekonania się o waszej niemocy, nieudolności, nicości i stańcie się mniejszymi w oczach waszych od malutkich dziatek, a w pochwałach ludzkich nigdy sobie nie podobajcie i strzeżcie się wszelkiego pragnienia dostojeństw, nadto jedno i drugie zawsze odrzucajcie.

XXXI.

 Jeżeli wam wyrządzą jaką wielką zniewagę, albo sprawią wam jaką bardzo dotkliwą przykrość, zamiast żebyście się mieli obruszać przeciwko temu, co was obraził, podnoście oczy w Niebo i pomyślcie, że to Pan w swojej nieskończonej i najmiłosierniejszej Opatrzności dopuścił albo na zadośćuczynienie za grzechy wasze, albo na wyniszczenie w was ducha pychy, nasuwając wam sposób do ćwiczenia się w aktach cierpliwości i upokarzania się.

XXXII.

 Jeżeli wam się zdarzy sposobność oddania bliźniemu jakiej posługi nizkiej i odrażającej, uczyńcie to z radością i z całą pokorą, jakąbyście mieć powinni, gdybyście byli sługami wszystkich; przez taką praktykę zbierzcie sobie skarby niezmierne cnót i łask.

XXXIII.

 Nie zajmujcie się rzeczami, które was się nie tyczą i za które nie będziecie obowiązani zdawać rachunku ani przed ludźmi, ani przed Bogiem; albowiem takie zajmowanie się pochodzi z utajonej pychy i z zarozumiałości, podnieca próżność i nabawia was mnóstwa kłopotów, niepokojów i roztargnień. Przeciwnie, przestając na pełnieniu swych powinności, zażywać będziecie głębokiego uspokojenia, według tego, co tak dobrze wyraża książka o naśladowaniu Chrystusa Pana: ,,Nie wdawaj się w rzeczy, które do ciebie nie należą, a będzie mogło stać się, że mało, albo rzadko kiedy doznasz niepokoju.

XXXIV.

 Jeżeli zadajecie sobie jakie umartwienia niezwykłe, starajcie się dobrze zrozumieć, powtarzam, że dlatego się umartwiać wam trzeba, bo nie godzi się, aby grzesznicy, jakimi jesteście, prowadzili życie wygodne i przyjemne, i dlatego wreszcie, że macie tyle wad i grzechów, z których winni będziecie zdać rachunek przed sprawiedliwością Bożą. Zauważcie przytem, że pokuty, które czynicie, są wam bardzo potrzebne do powstrzymania waszych namiętności, aby nie przekraczały granic obowiązku, tak jak potrzebne są lejce  do powstrzymywania koni, które się rozbiegają.

XXXV.

 Ile razy poczujecie w sobie poruszenie niecierpliwości i smutku w waszych utrapieniach i upokorzeniach, brońcie się mocno przeciwko tej pokusie, pamiętając o tylu i tak ciężkich grzechach waszych, za które zasłużyliście na daleko większe cierpienia niż są te, które teraz znosicie. Uwielbiajcie nieskończoną sprawiedliwość Bożą i przyjmujcie ze czcią Jej razy, które winniście uważać jako źródło miłosierdzia i łaski. O, gdybyście zdołali poznać, jak jest dla was rzeczą zbawienną być trapionymi w tem nędznem życiu przez Ojca tak słodkiego, jakim jest Pan Bóg, zdalibyście się zupełnie na wolę Jego Powtarzajcie często ze świętym Augustynem: ,,Tu pal, tu siecz, tu nie przepuszczaj, abyś przepuścił na wieki". Nie przyjmować tutaj cierpień-jest to buntować się przeciwko najzbawienniejszej sprawiedliwości Bożej, jest to odrzucać kielich, który nam Bóg z miłosierdzia swego podaje i z którego Chrystus Pan chciał pić pierwszy, chociaż niewinny.

XXXVI.

 Jeżeliby wam się zdarzyło w czem przewinić, a ten, któryby był tego świadkiem, zacznie dlatego wami pogardzać, żałujcie mocno, żeście obrazili Boga i żeście dali zły przykład bliźniemu; ale pogardę, wam okazaną, i zawstydzenie doznane przyjmujcie jako środek przez Pana Boga wybrany do odpokutowania za wasz grzech i do postępu w pokorze i w innych cnotach. Jeżeli przeciwnie doznane zawstydzenie was dręczy i sprawia przykrość, wierzajcie mi, że nie macie prawdziwej pokory i że jest jeszcze w was jad pychy. Módlcie się przeto do Boga z większą niż dotąd usilnością, aby was wyleczył i zbawił, bo jeżeli nie będzie miał miłosierdzia nad wami, wpadniecie niezawodnie znowu w inne jakie nieprawości.

XXXVII.

 Jeżeliby między tmyi, z którymi żyjecie, znalazł się taki, któryby wam się wydawał, że zasługuje na to, aby nim pogardzać i mieć go za nic, postąpicie sobie jako ludzie rozumni i roztropni, jeżeli zamiast wydawania o nich sądu, starać się będziecie, aby wyszukiwać w nim dary przyrodzone i dary łaski, którymi go Pan Bóg może obdarzył i które go czynią godnymi czci i uszanowania. Tak czyniąc, znajdziecie w nim przynajmniej zawsze, jeżeli nie co innego, to stworzenie Boże, utworzone na obraz Boży, odkupione krwią przenajdroższą Chrystusa Pana, - chrześcijanina, oświeconego światłem, oblicza Bożego, duszę zdolną widzieć i posiadać Boga na wieki, a może też i wybranego według niezbadanego wyroku Jego przenajchwalebniejszej Opatrzności. A wreszcie - czy możecie wy wiedzieć, jakiemi już łaskami Pan Bóg obdarzył i obdarzać ma jeszcze jego serce? Lepiej byście zatem zrobili, gdybyście, zamiast zagłębiania się we wszystkich tych poszukiwaniach, odrazu odrzucili wszystkie te wasze myśli pogardliwe, jak zatrute podszepty kusiciela.

XXXVIII.

 Jeżeli was będą chwalić, zamiast radować się z tego, bójcie się raczej, aby ta pochwała nie była całą nagrodą za malutkie dobro, coście zrobili. Myślcie w duchu o waszej nędzy, która was czyni godnymi pogardy ludzkiej, i strajcie się aby przerwać tę rozmowę, lecz nie w taki sposób, iżby was jeszcze więcej chwalono, jak to czynią pyszałki, którzy udają pokorę, ale czyńcie to ze świętą zręcznością w taki sposób, aby się już więcej waszą rzeczą nie zajmowano. A jeżeliby i to wam się nie udało, oddajcie natychmiast w duchu całą cześć i chwałą Bogu, powtarzając z Baruchem i Danielem: ,,Tobie, Panie, niech będzie chwała z całej sprawiedliwości, a nam zawstydzenie oblicza naszego."

XXXIX.

 O ile pochwały, jakie wam daję, powinny wam się niepodobać, o tyle powinniście się radować z pochwał i ze czci, jaką oddają drugim, i ze swej strony przyczynicie się do nich, ale bez udawania, o ile prawda wam tego dozwoli. Zazdrośni nie mogą znieść, kiedy chwalą drugich; zdaje im się, że im to ubliża i dlatego starają się zręcznie wpuścić do rozmowy jakie słówko, zdolne osłabić pochwałę im dawaną. Nie róbcie tak nigdy, ale chwaląc bliźniego, chwalcie razem Pana za udzieloną łaskę i za cześć, jaka Mu z niej jest oddawaną.

XL.

 Jeżeli w obecności waszej szarpią, w rozmowie sławę cudzą, bolejcie nad tem, wymawiając w sobie tego, co obmawia. Starajcie się bronić obmówionego, ale czyńcie to tak rozumnie i zręcznie, abyście broniąc go nie wywołali gorszego oczernienia. Czyńcie to albo wspominając o rzeczach na jego pochwałę, albo starajcie się zręcznie zwrócić rozmowę na inny przedmiot, albo dajcie poznać jakim znakiem zewnętrznym wasze nieukontentowanie. Takim sposobem wyrządzicie wiele dobrego dla siebie samych i dla tego który obmawia, i dla tych, którzy to słuchają, i dla tego w końcu, o którym źle mówią. Jeśli zaś doznajecie przyjemnego uczucia, gdy bliźnich ganią, a niemiłego, gdy ich chwalą, daleko wam jeszcze do pokory.

XLI.

  Ponieważ niema nic tak pożytecznego dla naszego postępu duchowego, jak kiedy nas kto uważnym czyni na nasze błędy, przeto jest rzeczą niezbędną ośmielać tych, którzy nam tę przysługę wyrządzają, aby to czynili w przyszłości. Przyjmując zaś ich napomnienia z radością i wdzięcznie, weźcie sobie za obowiązek spełniać je nie dlatego jedynie, że dobrą jest rzeczą poprawić się, ale i dlatego, aby okazać tym prawdziwym przyjaciołom swoim, że ich praca nie była próżną oraz że była dobrze przez was przyjętą. Człowiek pychą nadęty i wtedy nawet, kiedy się chce poprawić, nie chce tego okazać, że poszedł za radą tych, którzy mu ją dali, ale owszem, okazuje, że nią gardzi; ten zaś, co jest prawdziwie pokorny, ma sobie za zaszczyt ulegać wszystkim i uważa dobre rady, przez kogokolwiek sobie dane, jako pochodzące od samego Boga, który ludzi używa tylko za narzędzie do swego celu.

XLII.

 Spuszczajcie się we wszystkiem na Boga, idźcie za rozporządzeniem Jego Przenajdobrotliwszej Opatrzności, dajcie się Mu prowadzić, jako dziecię ojcu, którego miłuje; niech robi z wami wszystko, co chce, niech was nic nie miesza i niczego się nie lękajcie, wszystko przyjmujcie od Niego z radością, z ufnością i z uszanowaniem. Czynić inaczej-byłoby to nie znać Jego serca, wypłacać się niewdzięcznością ojcowskiej dobroci; byłoby to samo, co nie ufać Jemu. Pokora uniża nas bez miary prze nieskończonem Jestestwem Bożem, ale zarazem każe nam w Nim widzieć całe nasze wsparcie i całą naszą pociechę.

XLIII.

 Ponieważ jest rzeczą oczywistą, że bez Boga nic nie możecie zrobić dobrego, że bez Niego upadlibyście co kroku i każda pokusa rzucałaby was o ziemię, wyznawajcie przeto nieustannie waszą nieudolność do wszelkiego dobrego i waszą konieczną zależność w każdej chwili od pomocy Bożej we wszystkich waszych czynnościach. Dlatego nieustannie ciśnijcie się do Boga, jak małe dzieciątko, które, nie widząc żadnego innego wsparcia dla siebie, tuli się do łona matki. Mówcie z królem-prorokiem: ,,Gdyby mię Pan Bóg nie był wspomógł, dusza moja o mało co nie byłaby wtrąconą do piekła". Wołajcie z nim: ,,Wejrzyj na mnie Panie i zlituj się nade mną, bom sam jeden i ubogi". ,,Boże, ku wspomożeniu memu przybądź, na ratunek mój pośpiesz". Nakoniec nie przestawajcie nigdy dziękować Bogu z całem wylaniem serca waszego; dziękujcie Mu szczególniej za opiekę, jaką was nie tylko otacza, ale i uprzedza was, i proście Go nieustannie o wspomaganie was w potrzebach waszych, którego nie możecie otrzymać, jak od Niego samego.

XLIV.

 Szczególniej w modlitwie potrzeba, żebyście byli pełni wielkiego zawstydzenia na widok tego, czem jesteście; żebyście uniżali się głęboko i ze świętą bojaźnią w obecności Najwyższego Majestatu, do którego odważacie się mówić: ,,Ja mówić będę do Pana mego, ja, proch i popiół." Jeżeli w modlitwie otrzymacie jakie łaski nadzwyczajne, przyjmujcie je z najwyższem uczuciem waszej niegodności; wiedzcie bowiem, że Pan Bóg wam ich udzielił darmo z szczerego miłosierdzia swego. Strzeżcie się uważać je za waszą własność i szukać w nich próżnego upodobania. Jeżeli zaś takowych nie otrzymacie, nie szemrajcie, lecz myślcie, że wam wiele jeszcze brakuje do wysłużenia ich sobie, że Pan Bóg i tak jest nadto dobry, znosząc was w obecności Swojej u stóp Swoich. Czekajcie z cierpliwością i z pokorą, aż dopóki was nie raczy nawiedzić, tak, jak żebrak czeka godziny całe u drzwi bogacza, dopóki nie otrzyma od niego jakiej malutkiej jałomużny.

XLV.

 Bądźcie bardzo skorzy do oddawania Bogu całej chwały za dobry skutek i za szczęśliwy obrót spraw, wam powierzonych, i nie przyznawajcie w nich sobie nic, prócz samych niedokładności, gdyż one wyłącznie są wasze, a wszystko dobre z Boga, Jemu przeto samemu za nie cześć i wdzięczność się należy. Wyryjcie głęboko w umysłach waszych tę prawdę, byście o niej nigdy nie zapominali; wierzcie przy tem, że wszyscy inni z łaską, jakąście wy otrzymali, byliby lepiej współdziałali od was i nie dopuścili się tylu błędów, co wy. Odrzucajcie pochwały, jakieby wam dawać chicano, mówiąc, że się nie należą tak lichemu narzędziu, jakiem wy jesteście, ale jedynie wielkiemu odwiecznemu robotnikowi, który może, jak zechce, uderzyć trzciną w skałę i z niej wyprowadzić źródło wód, albo odrobiną błota przywrócić ślepym wzrok i nieskończoną liczbę cudów czynić.

XLVI.

 A gdyby przeciwnie, nie powiodło się wam w dopełnieniu tego, co wam poruczono, sobie samym przypisujcie w zupełności to nieudanie się, jako ludziom nieudolnym, na których roztropność i zdolność wcale liczyć nie można. Strzeżcie się mocno tego, aby zrzucać winę na drugich, albo wchodzić w szczegółowy rozbiór tego, coście zrobili, na przekonanie, że nie było w waszej mocy dać lepszy obrót rzeczom. Takie postępowanie, nazbyt zwyczajne ludziom nieumartwionym, z niczego innego nie pochodzi, jak z ukrytej pychy, którą niezdolną jest znieść upokorzenia i wzgardy. Pozwalajcie, jeżeli tylko temu nie sprzeciwia się sumienie, myśleć ludziom o tej sprawie, co im się podoba, i przyjmujcie jako bogaty spadek wszelką naganę i niesławę, jakie stąd na was przyjdą. Nareszcie, choćby wam się zdawało, że w tem wszystkiem niema żadnej winy waszej, powinnibyście i w tedy z uległością uwielbiać zrządzenie Boże, przypuszczając, że może dawne grzechy wasze i zbytnie zaufanie, jakieście mieli w sobie samych, odwróciły błogosławieństwo Nieba od usiłowań waszych.

XLVII.

 Jeżeli przystępujecie do Komunii świętej sercem, rozpalonem ogniem miłości Bożej, trzeba także, aby i duch wasz cały był przejęty uczuciem prawdziwej pokory. Podziwiajcie, że w Komunii Bóg, tak czysty i tak święty, do tego stopnia posuwa swą dobroć, iż się oddaje stworzeniom tak nędznym, jakiemi wy jesteście. Zagłębiajcie się, o ile tylko zdołacie, w przepaść waszego nicestwa, przystępujcie do tej świętości czci najgodniejszej z jak najwyższem uszanowaniem; a jeżeli podobać się będzie najłaskawszemu Zbawicielowi, który cały jest miłością w tym Sakramencie, przypuścić was do Swoich pieszczot, udzielając się wam w obfitości swoich słodyczy, nie zwalniajcie się w uszanowaniu dla Jego Majestatu nieskończonego; zawsze stójcie na waszem miejscu, to jest, w uczuciu zależności i nicości waszej; niech jednak poczuwanie się do nędzy i nizkości nie ścieśnia wam serca i nie zmniejsza w niczem świętej ufności, jaką mieć powinniście przy tej uczcie Bożej, -- niech wam służy, przeciwnie, do powiększania waszej miłości ku Bogu, który tak się zniża, że podaje się na pokarm dla dusz waszych.

XLVIII.

 Pełni miłości, uprzejmości i uczynności, miejcie zawsze wnętrzności miłosierdzia dla bliźnich waszych i źródło niewyczerpane słodyczy i serdeczności dla nich; ze świętą chciwością chwytajcie wszelką sposobność, aby im być użytecznymi, ale niech to będzie zawsze dla podobania się Bogu. -- Uczęszczajcie starannie intecyę waszych uczynków, aby usunąć z niej wszelką próżność i miłość własną i do Boga samego odnosić wszystkie dobre, co robicie. Powinniście być mocno przekonani, że uczynek dobry, ukryty i wiadomy jedynie Bogu przynosi wam korzyść nieocenioną, a przeciwnie uczynek z winy waszej rozgłoszony traci prawie całą swoją wartość, jako owoc podziobany od ptactwa.

XLIX.

 Zbawienną bojaźń, jaką mieć powinniście, żeby Boga nie obrażać, łączcie z westchnieniem w duchu do Niego (na widok nieustannego niebezpieczeństwa, upadku), aby was raczył w dobroci Swojej Bożej zachować od tak wielkiego nieszczęścia. I to jest właśnie ów błogosławiony jęk duszy, tak zachwalony przez Świętych, za którym idzie czuwanie nad sobą, pilność, by wszystko, co robicie, dobrze robić, zagłębianie się w prawdach Bożych, pogarda rzeczy doczesnych, modlitwa serca, doskonale oddalenie się od wszystkiego, co nie jest Bogiem, jednem słowem, jest w nim źródło prawdziwej pokory i ubóstwa ducha; używajcie go zatem często i niech wam stanie się, ile możności, rodzajem ciągłej modlitwy.

L.

 Chory, który gorąco pragnie przyjść do zdrowia, stara się jak najusilniej unikać wszystkiego, co zdrowiu szkodliwe, boi się nadużywać najzdrowszych pokarmów i zastanawia się przy każdym kawałku, czy mu nie zaszkodzi; tak samo i wy, jeżeli szczerze pragniecie być wyleczeni ze smutnej choroby pychy i jeżeli wzdychacie rzeczywiście za kosztownym darem pokory, powinniście nieustannie czuwać nad tem, aby nic nie robić i nic nie mówić, coby jej było przeciwne. Dlatego trzeba, żebyście zawsze dobrze rozważali czy to, co chcecie robić, jest zgodne z pokorą, lub jej przeciwne, jeżeli zgodne, róbcie je z ochotą, a jeżeli przeciwne, odrzucajcie je jak najzupełniej.

LI.

 Co jednak najmocniej pociągać was powinno do rozmiłowania się w pokorze, to przykład Boskiego Zbawiciela naszego, który powinniśmy mieć ciągle przed oczami naszemi w Ewangelii swojej: ,,Uczcie się odemnie, żem cichy i pokornego serca". I istotnie, jak zauważył św. Bernard, niema takiej pychy, którejby pokora tego Boskiego Mistrza nie była w stanie wyleczyć. Można powiedzieć z największą prawdą, że właściwie On sam jeden tylko się uniżył i upokorzył. Kiedy nam się zdaje, że my to czynimy, to prawdę mówiąc, my się nie uniżamy, ale stawiamy się na naszem miejscu i kładziemy się w rzędzie, jaki się nam przynależy, gdyż, będąc lichem stworzeniem, obciążonem może tysiącem nieprawości, nic nam się innego nie należy, jak nicość i kara wieczna. Ale Chrystus Pan nasz Zbawiciel, uniżając się, prawdziwie nieskończenie się uniżył, bacząc na najwyższą wysokość, jaka Mu się należy. On, Bóg wszechmocny, Istota nieskończona i nieśmiertelna, Pan i Rządca wszechrzeczy, stając się człowiekiem słabym, zdolnym cierpieć, śmiertelnym i posłusznym aż do śmierci, przywiódł się do ostatniej nędzy i do najzupełniejszego ubóstwa. On, który w Niebie jest weselem i uszczęśliwieniem Aniołów i Świętych, chciał się stać człowiekiem boleści i przyjąć na siebie, kiedy był między nami, wszystkie nędze ludzkie. On, który jest Mądrością niestworzoną i początkiem wszelkiej mądrości, pozwolił, aby Go miano za pozbawionego rozumu. On, święty Świętych i sama Świętość, chciał być uważany za grzesznika i za złoczyńcę. On, którego wielbi w Niebie liczba nieprzeliczona duchów błogosławionych, chciał umrzeć wzgardzony na krzyżu. On wreszcie sam z siebie Dobro najwyższe, chciał cierpieć wszelkiego rodzaju nędze. Po takim przykładzie pokory cóż powinniśmy my robić -- my, którzy jesteśmy popiół i proch. A pamiętając jeszcze, żeśmy nadto nikczemni grzesznicy, czyż może być jakie upokorzenie, którebyśmy za ciężkie dla siebie poczytywać mogli?!

LII.

 Rozważajcie także nad przykładami Świętych starego i nowego testamentu. Izajasz, ten prorok, tak cnotliwy i tak gorliwy, wyznawał przed Bogiem, że nic czystego w nim niema i że jego własne sprawiedliwości, to jest, jego dobre uczynki, są jakoby chusty plugawe. Daniel, którego Pan w Ezechielu przedstawia jako świętego, zdolnego powstrzymać przez modlitwy swoje gniew Boży, kiedy mówił do Boga, stawał przed Nim jako człowiek obciążony nieprawościami, którego twarz powinna ciągle płonąć od zawstydzenia i hańby. Święty Dominik, ten cud niewinności i świętości, tak był pełny pogardy siebie samego, iż mu się zdawało, że ściągnie niebłogosławieństwo Boże na miasto, przez które miał przechodzić, i dlatego, nim do niego wszedł, padając na ziemię, ze łzami w oczach wołał: ,,Panie zaklinam Cię przez Twoją najmiłosierniejszą dobroć, abyś nie patrzał na grzechy moje i nie rozciągał gniewu swego nad tem miejscem dlatego, że ja do niego wchodzę". -- Święty Franciszek, który przez czystość swego życia wysłużył nosić w sobie obraz Chrystusa Pana ukrzyżowanego, wierzył jak najmocniej i wyznawał, że był największym grzesznikiem na świecie, i to przekonanie było tak mocno utkwione w jego duszy, że nikt nie byłby w stanie mu je odjąć. A na dowód tego, co mówił, przytaczał, iż jest pewny, że gdyby Pan Bóg te łaski, któremi go obdarzył, był dał ostatniemu z ludzi, człowiek ten byłby ich daleko lepiej użył i nie byłby tak niewdzięczny, jak on. Inni Święci uważali się za niegodnych pokarmu, jaki im dawano, powietrza, jakiem oddychali, odzieży, którą nosili. Inni uważali za wielki cud miłosierdzia Pana Boga, że ich cierpi na ziemi i że ich nie wtrąca do piekła. Inni dziwili się temu, że ich ludzie znosili na świecie i że wszystkie stworzenia nie zbierają się razem, aby ich wytępić i zniweczyć. Nakoniec wszyscy Święci mieli w obrzydzeniu godności, pochwały i zaszczyty, i dla wielkiej pogardy, jaką mieli dla siebie wzdychali za upokorzeniami i zniewagami. Czyż wam się zdaje, że macie więcej rozumu, światła i świętości od nich? A jeżeli nie, dlaczegóżbyście za ich przykładem nie mieli stać się malutkimi w oczach własnych? dlaczegóżbyście nie mieli, jak oni, szukać całej rozkoszy waszej w świętej pokorze?

LIII.

 Abyście rośli coraz więcej w tej cnocie i aby się oswoić z upokorzeniami i w nich sobie upodobać, będzie wam bardzo pożyteczną rzeczą, gdybyście sobie wyobrażali, i to często, jakie zniewagi i ciężką jaką wzgardę, któreby was spotkać mogły, i gdybyście się wprawiali w duchu, przezwyciężając wszelki wstręt naturalny do przyjęcia ich jako zadatek wielkiej łaski, jako znaki niewątpliwe miłości Pana Jezusa i jako prawdziwe środki do uświęcenia waszego. Może być że, aby dojść do tego, zmuszeni będziecie ciężko walczyć; ale nie traćcie odwagi, trwajcie w tej walce szlachetnie, aż dopóki pychy waszej i jej oporu nie przełamiecie i nie uczujecie w sobie mocnego postanowienia, aby z radością cierpieć dla miłości Chrystusa Pana.

LIV.

 Niech żaden dzień nie minie, w którymbyście nie mieli czynić sobie wyrzutów, jakieby najwięksi wasi nieprzyjaciele robić wam mogli nie na to, żeby je przed sobą wymawiać, ale na to, aby przez nie utrzymywać siebie zawsze w poniżeniu i upokorzeniu. Gdybyście wśród burzy jakiej gwałtownej pokusy uczuli poruszenia niecierpliwości i wewnętrznego utyskiwania, że Pan Bóg w taki sposób was doświadcza, oburzcie się sami na siebie, że jesteście jeszcze tak pełni pychy, i mówicie do siebie: Jakim sposobem tak podli i nędzni grzesznicy, jak my, mogą się uskarżać na to utrapienie? Czyliśmy nie zasłużyli na kary nieskończenie większe? Czyż nie wiemy, o tem, że wzgarda i cierpienie to prawdziwy chleb dla duszy naszej? że Pan daje nam ten chleb jako kosztowną jałmużnę, aby nas wydobyć z naszej nędzy i niedostatków naszych? Czyż nie powinniśmy go przyjmować z dziękczynieniem? Kto go nie przyjmuje, nie jest godzien, a kto przyjąwszy, porzuca go później, wystawia się na to, że może mu będzie odebrany i dany innemu, coby go lepiej użył od niego. Pan chciał was podnieść do godności Swoich ulubionych, prawdziwych uczniów Kalwaryi,--chcieliżbyście przed małoduszność nie przyjąć tej walki? Bez walki niemasz wieńca, bez dziennej pracy nikt zapłaty nie bierze. Czyniąc sobie takie i tym podobne wyrzuty, ożywiać będziecie waszą gorliwość i przejmować się pragnieniem życia wśród cierpień, pogardy i upokorzeń, na wzór życia Zbawiciela naszego.

LV.

 Choćbyście bardzo spokojnie znosili pogardę i przeciwności, niech wam się nie zdaje, żeście już zdobyli sobie pokorę niewzruszoną i zwycięską; może to być nic innego, jak uśpienie pychy, co często się zdarza; przy pierwszej zręczności obudzi się i rozpocznie znowu swoje straszne spustoszenie w duszy. Bądźcie przeto zawsze na baczności, trwajcie w pracy około poznania siebie samych, uciekajcie zawsze od zaszczytów, kochajcie się zawsze w upokorzeniach. Tym sposobem, jeżeliście już otrzymali bogate dziedzictwo pokory, uzbrójcie się przeciwko niebezpieczeństwu utracenia jej, gdyż trzeba się ciągle upokarzać, aby nie stracić tego drogiego skarbu.

LVI.

 Aby sobie przyjść w pomoc do nabycia tej łaski, bierzcie sobie Najświętszą Pannę za waszą pośredniczkę i wspomożycielkę. Święty Bernard mówi, iż Ona się upokorzyła więcej, niż wszystkie inne stworzenia; najdoskonalsza wśród nich, miała się za najniższą przez najgłębszą pokorę Swoją. -- Przez to zadziwiające upokorzenie ściągnęła na siebie pełność łask i stała się godną być Matką Bożą. Jest Ona przytem i Matką miłosierdzia i litości, której nikt jeszcze nie wzywał napróżno. Rzućcie się z ufnością na macierzyńskie Jej łono, zaklinajcie Ją, by wam wyjednała cnotę, która Jej była tak drogą, i nie wątpcie, że was wspomoże, że ją wam uprosi u Tego, który podwyższa pokornych, a poniża  pysznych; a mając taką władzę u Syna Swego, będzie z pewnością wysłuchaną. Uciekajcie się do Niej we wszystkich waszych uciskach, a mogąc u Syna wszystko uprosić, we wszystkich waszych pokusach niech będzie waszą ucieczką, waszem wsparciem i waszą pociechą. Główną jednak łaską, o którą Ją prosić macie, niech będzie pokora; poznawajcie prośbę o nią, dopóki jej nie otrzymacie. Nie bójcie się Jej naprzykrzać; Ona lubi to naprzykrzanie się, gdy idzie o zbawienie dusz waszych i o to, abyście się stali milszymi Jej Boskiemu Synowi; a w końcu, aby Ją tem mocniej zniewolić do tego, aby się przychyliła do żądania waszego, proście Ją przez Jej pokorę, przez którą otrzymała godność Matki Bożej, i zarazem proście Ją przez to Jej Boskie macierzyństwo, które było owocem niewypowiedzianym Jej pokory.

LVII.

 Polecajcie się także Świętym, którzy szczególniej tą wielką cnotą jaśnieli, jak to: Świętemu Michałowi Archaniołowi, który był pierwszym pokornym, jak Lucyfer pierwszym ze wszystkich pysznych; świętemu Janowi Chrzcicielowi, którego świętość była tak wielką, iż go brano za Mesyasza, a on się uważał za niegodnego rozwiązywać rzemyki u trzewików Jego: świętemu Pawłowi, temu Apostołowi uprzywilejowanemu, który był porwany aż do trzeciego Nieba, gdzie słyszał tajemnice Boże, a tak małe miał rozumienie o sobie, iż się uważał za najmniejszego z pomiędzy Apostołów, za niegodnego nazywać się Apostołem; nietylko, ale miał się za nic, mówiąc o sobie: ,,Niczem jestem"; świętemu Grzegorzowi Papieżowi, który więcej rozbił starań w tym celu, aby nie zostać papieżem, niż ludzie światowi, chciwi wywyższenia, robią, aby dojść do pierwszych dostojeństw; świętemu Aleksemu, który wolał we własnym domu swoim, cierpieć wzgardę i zniewagi od sług swoich, niż być od nich służonym i szanowanym; świętemu Alojzemu Gonzadze, który z radością zrzekł się panowania i przeniósł nad świetność władzy życie pokorne i umartwione, wreszcie polecajcie się tylu innym Świętym, którzy świecą w dziejach Kościoła pokorą swoją. Miejcie ufność, że wszyscy ci pokorni słudzy Pańscy chętnie wstawią się za wami w Niebie, aby mieć w was naśladowników swej pokory.

LVIII.

 Nareszcie w częstem przystępowaniu do spowiedzi i do Komunii św. znajdziecie najobfitszą pomoc, aby się utrzymać w praktyce pokory. Spowiedź, w której odkrywamy przed człowiekiem sobie podobnym najskrytsze i jak najmocniej zawstydzające nędze nasze jest największym aktem upokorzenia, ustanowionym w Kościele przez Chrystusa Pana. Komunia święta, w której przyjmujemy Boga, który stał się człowiekiem i wyniszczył się z miłości ku nam, jest cudowną szkołą pokory i środkiem najskuteczniejszym do jej nabycia. Czyż możecie wątpić o tem, że Chrystusa Pan nie udzieli wam tej przechwalebnej cnoty wtedy, kiedy Jego serce przenajświętsze, to serce tak słodkie, tak pokorne, to ognisko miłości i miłosierdzia, spoczywa w chwili Komunii św. niejako na waszem sercu, i kiedy wy Go tę łaskę prosicie z całej gorącości pragnienia waszego? Przystępujecie , ile tylko raz będzie mogli, do tego czcinajgodniejszego sakramentu z potrzebnem przygotowaniem, a znajdziecie w Nim mannę ukrytą, która się daje tym jedynie, którzy jej szukają z upragnieniem.

LIX.

 Zresztą nie zrażajcie się trudnościami, na które natraficie w praktykach, wam przedstawionych, ani oporem, jakiego sami w sobie doświadczacie. Strzeżcie się mówić, jak lękliwi uczniowie Jezusowi: ,,Twarda to mowa, któż słuchać jej może?", bo ręczę wam, że wszystkie gorycze, których z początku doświadczać będziecie, zmienią się wkrótce w słodycz i w pociechę niewymowną. Wytrwałość w tych ćwiczeniach uwolni was od tysiąca udręczeń ducha i wleje taki spokój do serc waszych, w których dusza zaczyna już cieszyć się błogą szczęśliwością, zgotowaną dla niej w Niebie na wieki. A przeciwnie, jeżeli przez małoduszność nie zechcecie używać tych środków koniecznych, aby stać się prawdziwie pokornymi, będziecie żyć w ciągłym niepokoju, w ciągłych troskach i trwodze, staniecie się nieznośnymi dla siebie i dla drugich i wystawicie się na wielkie niebezpieczeństwo utraty wiecznego zbawienia, a przynajmniej z pewnością zamkniecie przed sobą bramę do doskonałości, bo przez nią sami tylko pokorni przechodzą. Tą bramą właśnie jest pokora. Niech was przeto ożywi święty zapał, aby wam już nic nie zdołało odebrać odwagi. Podnieście oczy w górę i wejrzycie na Chrystusa, który dźwigając krzyż swój, wskazuje nam drogę pokory i cierpliwości, którą szło tylu Świętych, królujących z nim teraz w Niebie, zaprasza was, przynagla was, byście szli w ślady tych wiernych naśladowców cnót Jego. Wejrzyjcie na Aniołów świętych, pałających pragnieniem zbawienia waszego, jak was zaklinają, byście szli tą drogą, jedynie pewną, jedynie zdolną was doprowadzić do Nieba, na zajęcie miejsc, które utracili zbuntowani aniołowie przez pychę. Wejrzyjcie na te tłumy nieprzeliczone Świętych, którzy wielkim głosem wołają, że do niezmiernej chwały, jaką się ciesz, doszli jedynie przez upokorzenia i cierpienia. Widząc, że już zaczynacie onych pragnąć, radują się, przyklaskują wam i zaklinają was, byście w tych pragnieniach nie stygli i nie przygłuszali ich w sobie. Uzbrójcie się więc w siłę i w męstwo, aby się wziąć bez zwłoki do tego wielkiego dzieła. Przypominajcie sobie uroczyste zobowiązania przy chrzcie świętym uczynione, i drżyjcie na samo wspomnienie niewierności świętym obietnicom, Bogu uczynionym. Nadewszystko pamiętajcie na wyraźne słowa Chrystusa Pana: ,,Królestwo niebieskie gwałt cierpi i gwałtownicy je porywają". Błogosławieni będziecie i tysiąc razy błogosławieni, jeżeli przyjmiecie te rady i jeżeli weźmiecie sobie za główne staranie ćwiczyć się w pokorze i zasłużyć na chwałę w wieczności.

LX.

 Nakoniec nie zapominajcie nigdy o słowach Boskiego Mistrza do uczniów swoich wyrzeczonych, zalecających im,  ,,aby się uważali za sługi nieużyteczne wówczas nawet, kiedy dopełnią wszystkiego, co im rozkazano". Tak i wy, skoro z największą ścisłością wykonacie te wskazówki, powtarzajcie sobie: ,,Słudzy nieużyteczni jesteśmy". Bądźcie przekonani mocno, że nie waszą siłą, ani waszą zasługą się to stało, ale jedynie przez łaskę i nieskończone miłosierdzie Boże. Bogu składajcie nieustanne dzięki i to z najżywszem uczuciem i z głębi serc waszych za to wielkie dobrodziejstwo Jego. Proście codziennie, aby wam raczył zachować ten skarb nieoceniony aż do tej ostatniej chwili, w której dusze wasze, wyzwolone z więzów ciała, będą mogły swobodnie wzlecieć na łono swego Stwórcy, aby się radować na wieki chwałą, zgotowaną dla pokornych. Amen.

Złota książeczka o praktyce pokory przez Kardynała Pecci obecnie Leona XIII, Warszawa 1902 rok, 4- 51 str 

 

https://myslkatolicka.blogspot.com/2020/02/papiez-leon-xiii-praktyka-pokory.html?m=0